ความคิดถึงที่ตรงไปตรงมาก็เอ่ยออกมาเช่นนั้น โดยไม่อิดออดแต่อย่างใด
เสียงหวานนุ่มของคู่หมั้นสาวชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำเชื่อมสีชมพู ข้ามภูเขาลำเนาไพร ก้าวข้ามระยะทางอันไร้ขอบเขตของคลื่นวิทยุ ราวกับเม็ดทรายละเอียดเสียดสีเบาๆ ข้างหูเขา พันเกี่ยวซ้อนชั้น ไหลผ่านหูเข้าสู่หัวใจ
ดังนั้นประตูเมืองจึงถูกตีแตก กำแพงที่กั้นโลกภายนอกพังทลาย หัวใจของเขาถูกประทับด้วยตราร้อนลวก จารึกตราประทับแห่งรัศมีอันลึกซึ้งที่เจ้าหญิงมีต่อเขา
“ได้ครับ คุณเสิ่นอยากมาเมื่อไหร่ก็มาเมื่อนั้น” เซี่ยอวี่หลี่ยกยิ้มมุมปากบางเบา
“เช่นนั้นเจอกันอีกไม่กี่วันนะคะ นายเซี่ย” เสิ่นปิงฉือฟังดูอารมณ์ดีขึ้นมาก น้ำเสียงสดใสขึ้นมาก และวางสายโทรศัพท์อย่างคล่องแคล่ว
เซี่ยอวี่หลี่มองหน้าจอมือถือ ได้ยินเสียง “ตื้ด” ดังขึ้น
เขามองอยู่อย่างเงียบงันสักพัก สายตาหม่นลง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แววตาดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
หญิงสาวทิ้งคลื่นสีชมพูที่ซัดสาด กระเซ็นหยดน้ำใสหวานซาบซ่าใส่เขา ทำให้เขาเปียกปอน ดึงดูดสายตาของเขา แล้วหันหลังกระโจนลงสู่ก้นทะเลอันไร้ที่สิ้นสุด
เงาร่างงดงามนั้นมลายหายไปจากโลก ทิ้งให้เขาเพียงลำพังยืนมองออกไปยังท้องทะเลสีคราม
—
ก่อนไปเกาะฮ่องกง เสิ่นปิงฉือใช้เวลาหลายวันนี้อยู่ในห้องพลิกดูเมนูและตำราอาหารต่างๆ รวมถึงวิดีโอสอนทำอาหาร เธอฝึกทำอาหารมาหลายวันแล้ว
ก่อนหน้านี้เธอทุกข์ใจมาตลอดว่าจะง้อเซี่ยอวี่หลี่อย่างไรดี
ซื้อของขวัญราคาแพงให้เขา เขาก็ไม่ขาด คิดไปคิดมา เหมือนเขาจะไม่ขาดอะไรเลย
ชื่อเสียง อำนาจ เงินทอง ทุกอย่างเซี่ยอวี่หลี่มีครบ น่าอิจฉาคนอื่นจริงๆ
หลังๆ ก็ไปเห็นในเน็ตว่าลงมือทำกับข้าวเองเพื่อขอโทษก็เป็นทางเลือกที่ดี เพราะงั้นหลายวันนี้เธอเลยเกือบจะเผาบ้านทิ้ง
วันนี้เธอหัดทำปลา ใส่ผ้ากันเปื้อน เดินไปเดินมาในครัว วางไอแพดไว้บนตู้ ดูขั้นตอนไปทำไป กลัวทำผิดขั้นตอน