คุณชายอันดับหนึ่งผู้เลื่องชื่อแห่งเกาะฮ่องกง ผู้สูงส่งดุจหิมะและน้ำค้างแข็ง ยามนี้ภายใต้แสงจันทร์กลับมีท่าน่าอนาถเหมือนสุนัขพ่ายแพ้ที่หอบหายใจ กำลังเลียบาดแผลอย่างโดดเดี่ยว
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว เขากลับทำเป็นไม่ได้ยิน แต่กลับอยากจะถามถึงคู่ครองของเขาก่อนเป็นอันดับแรก
เสิ่นจินไป๋จะไม่แปลกใจได้อย่างไร เสิ่นปิงฉือทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงได้ทำให้เซี่ยอวี่หลี่ระทมถึงเพียงนี้
“คุณเซี่ยครับ คำถามของคุณนี่ ทำให้ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี”
เสิ่นจินไป๋มีความจำดีมาก ตราเรียกพรที่ตระกูลเซี่ยส่งมาให้ตอนเพิ่งหมั้นหมายกัน ตอนนั้นเองที่เสิ่นปิงฉือต่อต้านการแต่งงานครั้งนี้มากที่สุด
เขาไม่ต้องคิดอะไรมาก ก็เดาได้ง่ายๆ ว่าเสิ่นปิงฉือต้องไม่สนใจตราเรียกพรนั่นเลยสักนิด
ทำหายน่ะเรื่องเล็ก แต่ที่กลัวคือเธอเอาไปเก็บไว้ในซอกหลืบสักแห่ง แตก แหลก พัง ด้วยความขี้ลืมที่มากล้นของเธอ คงนึกขึ้นได้อีกทีก็แปดร้อยปีให้หลัง
จะบอกว่าจริงๆ แล้วตอนนั้นน้องสาวต่อต้านการแต่งงานกับเขามากที่สุดงั้นหรือ?
เรื่องแบบนี้จะพูดกับเซี่ยอวี่หลี่ตรงๆ ไม่ได้แน่
เซี่ยอวี่หลี่ทำท่าพร้อมจะรับฟัง สีหน้าไม่ได้ถึงกับโมโห เพียงแต่แววตาคล้ายมีไอหมอกของจันทราราตรีจางๆ เมื่อเป็นเช่นนี้ เสิ่นจินไป๋จึงจำเป็นต้องเผยออกมาสักสองสามประโยค
“น้องสาวคนนี้ของผมน่ะ ชอบคนที่คอยเอาใจ ตามใจ และยกยอเธอขึ้นฟ้าที่สุด”
เสิ่นจินไป๋ทำทีเป็นไม่ตั้งใจเหลือบมองเซี่ยอวี่หลี่แวบหนึ่ง ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ "ความคิดของน้องสาว ข้าเองก็เดาไม่ถูกหรอก แต่ถ้าคุณเซี่ยมีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขข้อนี้ ละก็ ข้าเดาว่า นางคงไม่รังเกียจหรอก"
โยนปัญหากลับไปให้เซี่ยอวี่หลี่เหมือนเดิม โยนกลองให้กันอย่างแนบเนียน ไม่เผยข้อมูลภายในแม้แต่น้อย