เสียหน้าใหญ่แล้วสิ เสิ่นปิงฉือ พอได้ยินว่าเซี่ยอวี่หลี่มาก็ดีใจ รีบคลานลงจากเตียง แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เลือกที่จะแอบดูเขาอยู่ตรงประตูเงียบ ๆ
เซี่ยอวี่หลี่ดูอิดโรยจากการเดินทาง ช่วงนี้ฝนตกตลอด อากาศค่อนข้างหนาว เขาใส่โค้ทตัวยาวสีดำ ทำให้ทั้งร่างดูสูงโปร่งและเพรียวบาง ผมเผ้าถูกหวีไปข้างหลังง่าย ๆ เผยให้เห็นหน้าผากเต็มอิ่มและเกลี้ยงเกลา
คิ้วตาของเขาเรียวบางอ่อนโยน รูปร่างสูงเพรียวดูโดดเด่น พอเขายืนอยู่ตรงนั้น ฉันก็มองไม่เห็นใครอีกแล้ว ไม่ว่าจะมีคนเก่งแค่ไหนอยู่ในฝูงชน เขาก็จะเป็นดวงดาวที่เปล่งประกายที่สุดเสมอ
สูงเกินเอื้อม สูงส่งราวเทพ
เธออยากรู้ว่า ตอนที่เธอไม่อยู่ เซี่ยอวี่หลี่จะเป็นยังไง
ปรากฏว่าดูเหมือนไม่มีอะไรต่างเลย อ่อนโยนเหมือนเดิม มารยาทดี เข้าใจกาลเทศะ
เขาเป็นคนที่ภายนอกกับภายในเป็นหนึ่งเดียวที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย
จับความลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาไม่ได้เลยสักนิด
มิน่าล่ะ หลายปีมานี้ ศัตรูมากมาย ก็แงะเรื่องแย่ ๆ ของเขาออกมาไม่ได้สักนิด
แต่ตอนนี้เขามาหาเธอถึงนี่โดยตรง ก็ออกจะไม่ค่อยรู้กาลเทศะเท่าไหร่นะ เธอคิดอย่างเอาแต่ใจและดื้อรั้น
เธอกำลังกระอักกระอ่วนอยู่แท้ ๆ เขากลับตามมาเร็วเหลือเกิน แป๊บเดียวก็วิ่งตามมาถึงแล้ว
ไม่คิดจะไว้หน้าเธอบ้างเลยรึไง?
คิดแล้วคิดอีก สุดท้ายเธอก็ยอมให้เขาเข้ามา แต่หลังจากที่เธอจัดเสื้อผ้าเสร็จแล้วล่ะนะ หลายวันนี้ใส่ชุดคนป่วยตลอด เธอเบื่อจะตายแล้ว แต่แม่ไม่ยอมให้เปลี่ยน
ดังนั้นเธอจึงเลือกชุดสีชมพูอ่อนเท่าที่หาได้ ใส่อย่างน้อยใจก็สบายขึ้นมาหน่อย
พอได้รับคำตอบ เซี่ยอวี่หลี่ก็ผลักประตูเข้ามา เสิ่นปิงฉือนั่งเรียบร้อยอยู่บนเตียงมองเขา รองเท้าแตะใส่ไม่ดี ข้อเท้าขาวเนียนแกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์