คำอวยพรของแขกเหร่อบอุ่นเกินไป เซี่ยว่านซือ รับมือไม่ค่อยไหว โชคดีที่แขกเชิญไม่มากนัก เพราะวงสังคมนี้ก็แค่นี้ คนที่ได้รับเชิญมายังตระกูลเซี่ยยิ่งมีน้อย
เซี่ยเยี่ยนสวินไม่ได้กลับประเทศมานานแล้ว ขยายตลาดต่างประเทศอยู่ต่างประเทศ ปกติยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่โทรศัพท์ แต่ครั้งนี้วันเกิดน้องสาวคนที่สาม เขาเลื่อนงานนับไม่ถ้วนเพื่อกลับมาพักผ่อน
“ว่านซือ ดื่มให้น้อยหน่อย เมาแล้วคืนนี้ฉันไม่ดูแลเธอนะ” เซี่ยเยี่ยนสวินขมวดคิ้ว
เซี่ยว่านซือ ชนแก้วกับแขก โบกมือเตรียมเงยหน้าดื่ม แต่ข้อมือกลับถูกพี่ชายของเธอจับไว้แน่น เซี่ยเยี่ยนสวินยิ้มสุภาพให้แขก แล้วดึงเธอไปข้างหลัง
“ขอโทษด้วยนะครับทุกคน น้องสาวผมเมาแล้ว ผมจะพาเธอไปสร่างเมาหน่อย”
เซี่ยเยี่ยนสวินทำหน้าเย็นชา ลากเซี่ยว่านซือกลับไปที่ห้องพัก เซี่ยว่านซือรู้สึกมึนๆ จริงๆ ก็เมามากแล้ว ปล่อยให้เขาจับต้องไปมา ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ประณีต
ข้อมือของเธอถูกกำไว้ในอุ้งมือ อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง เซี่ยเยี่ยนสวินดึงเธอไว้ไม่อยู่ ได้แต่ประคองไหล่พาเข้าประตู ใช้แขนข้างเดียวปิดประตู จากนั้นก็โยนเธอลงบนโซฟา เธอทรุดลงทันที
“เซี่ยว่านซือ ตอนนี้เธอมันไม่เข้าใจภาษาคนเลยสินะ”
เซี่ยเยี่ยนสวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ในใจ กดโทรศัพท์เรียกลูกน้องเอายาแก้อาการเมาค้างมา มือก็ดึงเนคไทออกอย่างลวก ๆ ในใจเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
น้องสาวคิดถึงเขามาก โทรมาบ่อย ๆ ให้เขากลับมา บอกว่านานแล้วไม่ได้เจอ อยากคุยกับเขาตลอดเลย ได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นในโทรศัพท์
แต่ผลเป็นไงล่ะ เซี่ยเยี่ยนสวินตบแก้มเธอเบา ๆ เรียกชื่อเธอ ไม่มีใครขานตอบ มีแต่ยิ้มโง่ ๆ ใส่
ปวดหัวจะตาย เซี่ยเยี่ยนสวินหันหน้าหนี สีหน้าเย็นชา "เซี่ยว่านซือ"
"เฮ้ย อย่าเรียกชื่อจริงฉันนะ! ฉันไม่ชอบ!" เซี่ยว่านซือถีบขาไปมาพร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัด ดิ้นไปมาบนโซฟา
พอขยับตัวปุ๊บ สายเดรสที่บ่าก็เลื่อนหลุดลงมา เผยให้เห็นไหล่ลื่นผ่องเกือบครึ่ง สีผิวขาวนวลจนแสบตา นอนอยู่ใต้ร่างเขา แก้มแดงช้ำ ผมยุ่งเหยิง