ว่าแล้ว เซี่ยอวี่หลี่ยังจูบไม่พอแน่ๆ ต้องเป็นอย่างนี้แน่นอน
เธอยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำตัวเหมือนคนปัญญาอ่อนเมื่อกี้ เสิ่นปิงฉือคิดอีกที แล้วก็ส่งเสียงอืมอย่างจริงจัง
เสิ่นปิงฉือกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่นิ้วมือของเซี่ยอวี่หลี่ก็กระชากคอเธอไว้ แล้วดึงเข้าหาตัว ริมฝีปากบางของเขาประกบริมฝีปากเธอ ในพริบตาเดียว เขาก็จูบเธอ
ความเสียการควบคุมที่เขาแทบจะไม่แสดงออกมาเป็นเหมือนเส้นไหมสีแดง ปรากฏเพียงเสี้ยววินาที แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นระรัวอย่างรุนแรง
แค่จูบเดียว เซี่ยอวี่หลี่ก็ถอยออก เข่าของเสิ่นปิงฉือก็ดันเข่าของเขาโดยไม่รู้ตัว
เขาแยกขายาวออก ควบคุมเธอไว้ข้างหน้าตั้งแต่แรกแล้ว ขาขาวของเธอถูกกระโปรงสีขาวคลุมไว้ครึ่งหนึ่ง และถูกกางเกงสูทสีดำของผู้ชายคลุมทับอีกส่วนหนึ่ง
ในยามค่ำคืน บรรยากาศเย้ายวนแสนคลุมเครือแผ่ซ่านออกมา
สิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจไม่แพ้กันคือความขาวผ่องตรงหน้าอกของเสิ่นปิงฉือ ที่ส่องประกายในความมืด
เสิ่นปิงฉือร้อนวูบวาบไปทั้งตัวอีกครั้ง ขาขาวของเธอถูไถกับขาเขาอย่างไม่รู้ตัว ครั้งนี้ มือทั้งสองข้างกำแน่นอีกครั้ง แต่เธอก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติง
หรือพูดอีกอย่าง ตอนที่เธอกำลังจะบังคับตัวเองให้ขยับตัว เขาก็จากไปแล้ว
“ดีแล้ว” เซี่ยอวี่หลี่หายใจหอบ ริมฝีปากของเขาเปื้อนลิปกลอสสีส้มของเธอ เป็นประกายและสดใส
ปลายนิ้วของเซี่ยอวี่หลี่ไล้ไปมาบนริมฝีปากของเธออย่างอาลัยอาวรณ์ ครั้งแล้วครั้งเล่า เสิ่นปิงฉือ ลิปกลอสเลอะเทอะ ฝ่ามือของเขาเปื้อนสีลิปกลอสอย่างหนาแน่น “กลับเถอะ”
ดวงตาของเสิ่นปิงฉือพร่ามัว ราวกับมีหมอกลอยอยู่ ยังตั้งสติไม่ทัน ก็ถามเขาไปโดยอัตโนมัติ “คุณจูบพอหรือยัง?”