คำว่าสามีที่หลุดออกมาจากปากออดอ้อนและนุ่มนวลของเจ้าหญิง ราวกับแรงกระแทกอย่างรุนแรง ทำให้สมองของเซี่ยอวี่หลี่แตกพ่ายไม่เป็นขบวน
ร่างกายของเสิ่นปิงฉืออ่อนนุ่มยิ่งนัก ราวกับปุยนุ่นที่โอบกอดเขาไว้อย่างแนบชิด เซี่ยอวี่หลี่ขยับคางอย่างห้ามใจไม่อยู่ แก้มของเธอแนบอยู่ข้างลำคอของเขา ฟังเสียงเส้นเลือดของเขาเต้นตุบ ๆ แล้วรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองก็เต้นระรัวอย่างรุนแรงเช่นกัน
บนตัวของเขามีกลิ่นฮอร์โมนเพศชายที่เข้มข้น อันตรายแต่เร้าใจ
พูดในสิ่งที่อยากพูดแล้ว กอดก็กอดพอแล้ว เสิ่นปิงฉือปล่อยเขาแล้ว โดยไม่กล้ามองสีหน้าเขา เธอกลัวว่าถ้าตัวเองไม่ไปตอนนี้ เซี่ยอวี่หลี่คงจะโกรธแล้ว
ก็เพราะเขาให้ความสำคัญกับมารยาทมากขนาดนั้น การที่เธอกอดเขาโดยที่เขาไม่ยินยอม มันก็ไม่ดีเท่าไหร่
แต่ว่าเธอก็ไม่มีทางเลือกนี่นา เธอก็แค่อยากกอดเขา อยากพูดคำนั้นกับเขา
ผู้หญิงเดินจากไปแล้ว แต่สัมผัสอันหอมหวานนุ่มนิ่มนั่นยังคงค้างอยู่บนอกของเขา เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เซี่ยอวี่หลี่ก็สูดลมหายใจเข้าลึก ปิดประตูรถ กระชากเนคไทให้เข้าที่ เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขึ้นมา
ในกระจกหลัง คอเรียวยาวของชายหนุ่มแดงเถือกไปถึงใบหูเลยทีเดียว
ทว่าสีหน้านั้นกลับเย็นชาและสงบนิ่ง เขาค่อยๆ จัดกระดุมอัญมณีที่ข้อมืออย่างเนิบนาบ
หลับตาลงด้วยความรู้สึกหนักหน่วง
เขานี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ
ส่วนเธอก็...ใจกล้ากว่าที่เขาคิดไว้มากจริงๆ
นั่นไม่ใช่ข่าวดีสำหรับเขาเลย
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาคมกริบของชายในเงาสะท้อนบนกระจกรถดูเย็นชาและเฉียบคมขึ้นหลายส่วน