เมื่อกลับถึงคฤหาสน์เซี่ยก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว ตอนที่เสิ่นปิงฉือลงจากรถ มีมือสวย ๆ ยื่นมาให้ เซี่ยอวี่หลี่มาช่วยพยุงเธอเอง เธอรู้สึกเขินเล็กน้อย แต่ก็วางมือลงบนมือเขาลงจากรถ
มืออีกข้างของเขายังวางไว้เหนือศีรษะเธอ ป้องกันการกระแทก
ปกติเรื่องแบบนี้ควรเป็นหน้าที่ของลุงเฉิน ไม่ควรต้องรบกวนคุณชายใหญ่อย่างเซี่ย ดังนั้นหลังจากจอดรถเขาก็รีบลงจากรถทันที แต่ไม่คิดว่าเซี่ยอวี่หลี่จะลงเร็วกว่าเขา
เพียงแค่สะบัดนิ้วมือบอกให้เขาหยุด เซี่ยอวี่หลี่ก็เปิดประตูรถเอง เขาเชื้อเชิญให้หญิงสาวออกมา กิริยาทั้งหมดนั้นราบรื่นดั่งสายน้ำ ลุงเฉินมองแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง
คฤหาสน์เก่าตระกูลเซี่ยเป็นแบบจีนโบราณ ยิ่งใหญ่อลังการและสง่างาม วัสดุก่อสร้างต่าง ๆ มุมต่าง ๆ และการจัดสวนล้วนมีกฎเกณฑ์ที่ลึกซึ้ง
บ้านของตระกูลเสิ่นเมื่อเทียบกับที่นี่แล้วยังดูทันสมัยกว่านิดหน่อย สาเหตุหลักคือเพราะนิสัยของเธอตามสบาย คนในครอบครัวตามใจเธอเลยเปลี่ยนการจัดสวนบางส่วน
ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นตระกูลเก่าแก่ร้อยปี ต้นสนเขียวโอนอ่อนอยู่ชายคา ราวหยกสลักซ้อนกัน สีสันอาคารโดยรวมเป็นชายคาบินสีเขียว ขณะเดินเข้าบ้านผ่านสระน้ำแห่งหนึ่ง
น้ำในสระใสเห็นก้น มีปลาทองสวยงามสองสามตัวว่ายอยู่ กลิ่นอายโบราณและความหอมหวนโชยมาแตะใบหน้า
ครอบครัวเช่นนี้มีกฎระเบียบมากมายแน่ พอเธอเข้าประตูมา พนักงานทุกคนที่เดินผ่านพากันทักทายเธอว่า “คุณเสิ่น สวัสดี”
มีสองสามคนเรียกเธอว่าคุณนาย โดนลุงเฉินเตือนว่า “ครั้งก่อนแจ้งไปแล้ว ตอนนี้ยังเรียกแบบนี้ไม่ได้ คุณเสิ่น ขอโทษด้วยนะครับ”