เขาเรียกตัวเองว่าอวี่หลี่ ทำตัวเหมือนรุ่นน้อง เซี่ยอวี่หลี่ถ่อมตนถึงที่สุด ลดตัวลงต่ำต้อย ได้แต่มองขึ้นไปหาเธอ บอกให้เธอรู้ว่าเขาสำนึกผิด และขออภัยจากภรรยา
เขาเรียกเธอว่าอะไรนะ?
ภ, ภรรยา?
ใบหน้าของเสิ่นปิงฉือแดงซ่านขึ้นมาทันที ดิ้นรนแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "นี่ นี่ นี่ คุณเรียกฉันว่าอะไร? อย่าเรียกฉันแบบนั้นนะ! เร็ว ปล่อย ปล่อยทีสิ........"
เซี่ยอวี่หลี่ดึงคนเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ดอกไม้สีขาวที่ขอบหน้าต่างแกว่งไกวไปมา เสิ่นปิงฉือเปล่งปลั่งด้วยฤดูใบไม้ผลิ เขานำลำแสงแห่งฤดูใบไม้ผลินี้เข้ามาใกล้ ครอบครองกลิ่นหอมของเธออย่างละโมบ
ตอนที่เธอหน้าแดงแบบนี้ ไม่คิดว่าจะดูดีขนาดนี้
มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อยในมุมมืด
"ภรรยา ผมรู้ว่าผิดจริงๆ" เซี่ยอวี่หลี่พูดเนิบนาบ จริงใจในการขอโทษ "ถ้าคุณไม่ยกโทษ ผมก็จะเป็นแบบนี้ตลอดไป เพื่อขอความเมตตาจากคุณ"
แต่นี่มันคือการทรมานสำหรับเธอ เสิ่นปิงฉืออยากร้องไห้จนไม่มีน้ำตา ใบหน้าเล็กย่น "พอแล้ว พอแล้ว ฉันรู้แล้ว คุณจำได้แล้ว ฉันยกโทษให้คุณแล้ว ปล่อยเถอะ"
อันที่จริงถ้าใจเย็นลง ไม่เอาแต่ใจตัวเองแล้ว จะรู้ว่าเรื่องนี้โทษเซี่ยอวี่หลี่ไม่ได้ เรื่องที่เธอไปแสดงเป็นความลับ การที่เขาไม่รู้ก็พอเข้าใจได้
สิ่งที่เธอรับไม่ได้จริงๆ คือการที่เขาลับหลังมาดูผู้หญิงคนอื่น
แล้วยังให้ของขวัญอีก
"คุณเสิ่นใจกว้าง ผมรู้สึกขอบคุณมาก" เซี่ยอวี่หลี่เอ่ยปากทันที "ผมสัญญา หลังจากนี้จะไม่มาดูเวิ่นเซิงเยว่อีก"
เสิ่นปิงฉือนวดข้อมือตัวเอง ฟังชื่อนี้แล้วรู้สึกแทงหู เธอคิดในใจว่าลำคอที่ไพเราะของเขา ไม่ควรเอ่ยชื่อที่สกปรกเช่นนี้ออกมา
"คุณอย่าพูดถึงเธอกับฉันอีกเลย" เสิ่นปิงฉือทำเสียงฮึดฮัด มองข้อมือตัวเองด้วยความสงสาร
"ครับ"
เซี่ยอวี่หลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย อันที่จริงเขาไม่ได้ออกแรงมาก และไม่มีทางออกแรงจริง เจ็บมากขนาดนั้นเลยหรือ