จนกระทั่งผู้กล้าลับหายไปสุดปลายถนน เงามืดนอกคอกม้าจึงกระเพื่อมเป็นระลอก
จ้าวแห่งเงาราตรี เซซิเลีย ก้าวออกจากเงามืดอย่างเงียบเชียบ
นางเตรียมใจมาชมละครน้ำเน่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะร่ำไห้คร่ำครวญและเกลียดชังโลก แต่พอแอบมองดูก็กลั้นไม่อยู่
ชายที่ถูกผู้กล้าตบจนหน้าเต็มไปด้วยเลือด และถูกตัดสินว่าเป็นคนบ้าคนนอกรีต ตอนนี้กำลังยัดน้ำยารักษาเข้าไปในผ้าขี้ริ้วใต้รักแร้อย่างช่ำชอง
หลังจากเก็บน้ำยาเรียบร้อยแล้ว เรนก็ตบกองฟางแห้งแล้วพลิกตัวเข้าสู่ท่าที่สบาย จากนั้นก็หลับตาลงเตรียมนอนต่อให้เต็มอิ่ม
ในห้วงนิทรา สมองของเรนหมุนติ้ว คิดแต่จะเปลี่ยนน้ำยานี้เป็นเงินให้ได้อย่างไร
"ของนี่คุณภาพไม่เลว อย่างน้อยก็แลกได้ห้าเหรียญเงิน...ไม่ ไม่ได้ ถ้าฉันเอามันไปตลาดมืด แก๊งค์แสบตาข้างเดียวพวกนั้นต้องแทงฉันตายกลางถนนแล้วแย่งไปแน่"
"สู้เอาไปแลกขนมปังดำสิบแถวกับหม้อตุ๋นเนื้อจากลุงทอมโดยตรงดีกว่า ที่เหลือก็เป็นค่าปิดปาก..."
ฝันว่าอิ่มหนำสำราญ ลมหายใจของเรนก็ค่อย ๆ ราบเรียบ
เมื่อมองชายพิลึกตรงหน้า เซซิเลียก็กอดอกยืนที่ปากทางเข้าคอกม้าด้วยความสนใจ
เวลาผ่านไปทีละนาที
ในห้วงนิทรา เรนขมวดคิ้ว เขารู้สึกผิดปกติ
ตามนาฬิกาชีวิตของเขา ตอนนี้พระอาทิตย์ข้างนอกน่าจะส่องมาถึงก้นเขานานแล้ว ทำไมวันนี้ตัวเขายังเย็นเฉียบอยู่เล่า?
และ...ในคอกม้าเก่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นมูลม้า ฟางขึ้นรา และเยี่ยวหนูตลอดปี ทำไมอยู่ ๆ ถึงมีกลิ่นน้ำหอมโชยมา?
ในฐานะคนเก่าที่เอาตัวรอดจากการดิ้นรนในสลัมชั้นต่ำ เรนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ!
ต้องมีกับดักแน่!
หลังใช้เวลาคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนเป็นเวลาเสี้ยววินาที เรนก็วางแผนรับมือที่รัดกุมที่สุดได้อย่างรวดเร็ว
แกล้งตาย
ตราบใดที่ฉันไม่ลืมตา ตราบใดที่ฉันไม่ตื่น ต่อให้เป็นปัญหาแบบไหนก็หาไม่เจอฉันเด็ดขาด!
เขาผ่อนลมหายใจให้ช้าลงและทำเสียงกรน พยายามปลอมตัวเป็นคนจรจัดไร้ค่า
ทว่าเซซิเลียเป็นถึงหนึ่งในจ้าวมารผู้เชี่ยวชาญการลอบสังหารและแทรกซึม กล้ามเนื้อที่เกร็งเล็กน้อยและการเปลี่ยนแปลงเพียงนิดในจังหวะลมหายใจของเรน ภายใต้ดวงตาของนางก็เห็นเด่นชัดไม่เหลือรอด
"เหอะ..."
เซซิเลียยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม จงใจกระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเกินเหตุ
"อ๊ะ ๆ คุณพระ แย่จริงเชียว ในคอกม้านี่มีคนจรจัดเนื้อตัวเป็นเลือดนอนอยู่ได้ยังไงกัน?"
"ตัวสกปรกขนาดนี้ ถ้าทำให้เจ้าสัตว์น่าสงสารรอบ ๆ ติดโรคล่ะก็แย่แน่ ไม่ได้ ฉันเป็นคนใจดีผ่านทางมา ต้องรีบไปเรียกเจ้าของคอกม้ามา..."
พอได้ยินคำนี้ เรนซึ่งนอนอยู่ในกองฟางแห้งก็ใจหายวูบ
ถ้าหากเจ้าของคอกม้าที่อ้วนเหมือนหมูจับได้ว่าเขาแอบมานอนที่นี่ล่ะก็
เขาไม่เพียงจะถูกซ้อมเสียเละ แต่มื้อนี้ยังต้องไปนอนใต้สะพานหินเก่าที่ลมโกรกและเย็นเยียบชานเมืองอีก!
ในหน้าฤดูใบไม้ร่วงบ้านี่ การนอนใต้สะพานเป็นเรื่องถึงตายได้เลยนะ!
"อย่า ๆ ! มีอะไรค่อยว่ากัน! ฉันไม่ได้มีโรค!"
เรนดีดตัวลุกพรวด มือยกเหนือศีรษะ ตายังไม่ทันเบิกเต็มก็จะเริ่มต่อรอง
ทว่าสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาไม่ใช่ชาวเมืองจอมยุ่ง หากเป็นสาวงามอันตรายสวมเกราะหนังรัดรูป ทรวดทรงเผ็ดร้อนจนไม่อาจละสายตา
เซซิเลียมองเรนแล้วตัดบทพูดเขาเข้าประเด็นโดยตรง
"เจ้าเป็นจอมปราชญ์หรือ?"
เรนที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความตึงเครียด พอได้ยินคำนี้ สีหน้าก็แข็งค้าง
เขากรอกตาเหมือนปลาตาย ตึงดังเพี้ยะ ล้มตัวลงนอนแข็งทื่อกลับไปในกองฟางแห้งอีกครั้ง แล้วยังฉวยหญ้าแห้งมาปิดหน้าตัวเอง
"วันนี้ไม่ได้ดูฤกษ์ยามแน่ ๆ...ไม่มีจบสิ้นใช่ไหม?"
เสียงอู้อี้ของเรนดังจากใต้กองฟาง
"ท่านจำผิดแล้ว จอมปราชญ์เมื่อกี้เพิ่งออกไปเลี้ยวขวา ทางนี้นอนอยู่แค่ไอ้ขี้แพ้รอวันตาย"
เซซิเลียหัวเราะ
"จะจำผิดหรือไม่ ข้าคนตัดสิน"
นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รองเท้าบูทหนังเหยียบลงบนฟางแห้งเกิดเสียงเบา
"ขอแนะนำตัว ข้าน้อยคือหนึ่งในจ้าวมารใต้บัญชาจอมมาร นามเซซิเลียแห่งเงา อีกอย่าง สาขาที่ข้าเชี่ยวชาญที่สุดคือการลอบสังหาร"
อุณหภูมิในอากาศค่อย ๆ ลดต่ำ
หากเป็นคนธรรมดาทั่วไป ได้ยินชื่อจ้าวมารคงกลัวจนฉี่ราดไปนานแล้ว แต่เรนกลับแค่ปัดฟางแห้งบนหน้าออกอย่างเกียจคร้าน มองแม่ทัพมารหุ่นน่าทะยานตรงหน้าด้วยความสงบ
"โอ้ พี่สาวนักสังหาร สวัสดี แล้วไง? จะฆ่าฉันเหรอ?"
เรนยักไหล่ไม่แยแส แล้วหาว
"เท่าที่ฉันรู้ หนังสือห่วยนั่นยังไม่ผูกมัดฉันโดยสมบูรณ์"
"ถ้าพี่ฆ่าฉันที่นี่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์จะทะยานออกไปใหม่ทันที ออกตามหาเจ้าบ้าโงเง่าที่มีแต่ความรักกับความยุติธรรมในสมอง มาเป็นร่างสถิตคนใหม่ทั่วโลก"
เรนแคะหูพลางชี้นิ้วใส่จมูกตัวเอง
"แล้วตอนนี้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ดันเลือกฉันซึ่งเป็นแค่คนจรจัดที่ไร้เรี่ยวแรงแถมไม่คิดเป็นศัตรูกับพวกจอมมารสักนิด ฆ่าฉัน เท่ากับช่วยผู้กล้ารีเซตเพื่อนร่วมทีม"
"ไว้ชีวิตฉัน ผู้กล้าก็เท่ากับสูญเสียโกงนอกระบบไปตลอดกาล ไม่ว่าจะมองยังไง การฆ่าจอมปราชญ์ที่ไร้ภัยคุกคาม ก็ไม่ใช่เรื่องฉลาดเลยใช่ไหม? ผู้บริหารระดับสูงของเผ่าอสูรไม่รู้จักคำนวณต้นทุนง่าย ๆ แค่นี้เลยหรือ?"
คำพูดนี้ทำให้เซซิเลียก้มหน้าครุ่นคิด
ไร้ช่องโหว่!
นางนึกว่าคนตรงหน้าเป็นแค่นักบุญขี้เบื่อโลก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าภายใต้รูปลักษณ์สกปรกน่ารังเกียจ จะซ่อนสมองอันเยือกเย็นถึงปานนี้
สิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์เลือกไม่ผิดเลย หมอนี่เป็นบุคลากรชั้นยอดที่หาได้ยากยิ่ง!
"เจ้าพูดถูก ดูท่า การฆ่าเจ้าคงเป็นการค้าที่ขาดทุน"
รอยยิ้มบนหน้าเซซิเลียยิ่งลึกขึ้น นางก้มตัวโชว์สัดส่วนโค้งเว้าที่น่าตกตะลึง เสียงนางเต็มไปด้วยการล่อลวง
"ในเมื่อเจ้าไม่ยอมติดตามผู้กล้า เช่นนั้นมาร่วมกับกองทัพจอมมารของเราเป็นไง?"
"เพียงเจ้าพยักหน้า ข้าสามารถให้ทรัพย์สมบัติไม่รู้หมดสิ้น ให้เจ้าเป็นขุนนางเผ่าอสูรที่สูงกว่าใครและเป็นรองเพียงผู้เดียว"
"เงินตรา อำนาจ กระทั่งการปรนนิบัติจากซัคคิวบัส...เจ้าต้องการสิ่งใด เมืองจอมมารก็ให้สิ่งนั้นแก่เจ้าได้"
เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ายบุคคลที่วาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ แบบฉับพลัน เรนก็รับมือด้วยการถอดมุก
"พอเถอะ ทรัพย์สมบัติไม่รู้สิ้น? ทรัพย์ที่ไร้พลังหนุนหลังก็แค่กองกระดาษไร้ค่า"
"อำนาจเหนือใคร? นั่นหมายถึงทุก ๆ วันมีงานเอกสารไม่เสร็จสิ้นและเป็นแพะรับบาปไม่รู้จบ"
"ส่วนซัคคิวบัส...คุณพี่ ดูหุ่นข้าน้อยนี่สิ ไปวันเดียวก็คงอยู่ได้ไม่ถึงสามวันก็ถูกดูดจนเป็นซากแห้ง"
"ฉันไม่ไป ฉันจะนอนอยู่ที่นี่"
เหยื่อล่อทุกชิ้นที่เซซิเลียยื่นให้ ถูกเรนโต้ตอบทีละข้อ
น้ำมันกับน้ำ แถมยังแข็งกระด้างยิ่งกว่าก้อนหินในบ่อส้วมเสียอีก
แต่มันก็คือท่าทีเจ้าเล่ห์ที่อ่อนก็ไม่กิน แข็งก็ไม่ยอมนี่เอง ที่ทำให้เซซิเลียยิ่งสนใจเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
จอมมารเองก็เพิ่งปวดหัวกับพวกผู้บัญชาการเผ่าอสูรที่ใช้แต่กล้ามเนื้อคิดอยู่วัน ๆ ถ้าโยนมนุษย์น่าสนใจคนนี้เข้าไปในเมืองจอมมาร ต้องเกิดปฏิกิริยาน่าสนุกเป็นแน่
ทำเลยดีกว่า เซซิเลียตัดสินใจในใจทันที นางไม่พูดอะไรอีกแต่ก้าวเข้าไปใกล้เรนทีละก้าว
"เฮ้ย จะทำอะไร? ถูกฉันจับได้ว่าโม้เลยโมโหจนหน้าด้านแล้วหรือไง? สู้ด้วยวาจาไม่ได้ก็จะลงมือใช่ไหม?"
ตอนแรกเรนยังไม่ใส่ใจปากก็พล่ามด่าอยู่อย่างนั้น แต่เขาก็สังเกตเห็นว่าแววตาที่จ้าวมารมองตนเปลี่ยนไป
ท่าทางจะไม่ค่อยดีแล้วนะ?!!!
"เดี๋ยว คุณพี่ สายตาคุณไม่ชอบมาพากลนะ! อย่าเข้ามานะฉันเตือนแล้ว ฉันไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว...ว้าย!"
ยังไม่ทันที่เรนจะพูดจบ หมัดของเซซิเลียก็ขยายใหญ่ขึ้นในม่านตาของเขา
ตึง!
ไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ เรนก็รู้สึกว่าตาพร่ามัว มีแปล๊บเจ็บจี๊ดที่หน้า จากนั้นก็ตาวาวหมุนคว้างและสลบไปอย่างง่ายดาย
"ช่างเป็นพ่อหนุ่มน้อยจอมจ้อแถมน่ารักจริง"
เซซิเลียสะบัดมือด้วยความพอใจ จากนั้นก็ยกเรนที่สลบแน่นิ่งขึ้นแบกบนบ่าอย่างง่ายดาย
เงาทะมึนแผ่ออกใต้ฝ่าเท้าของเซซิเลีย
ก่อนจากไป เซซิเลียเหลือบมองคอกม้า เกิดเหตุที่เกิดเหตุทั้งหมดมีเพียงม้าแก่ตัวเดียวที่เห็นเหตุการณ์
ม้าแก่เคี้ยวฟางแห้ง มองมนุษย์ที่ถูกลักพาตัวไปแล้วก็พ่นลมออกทางจมูกอย่างไม่แยแส
ฟืด...
เงาทมิฬสลายไป ร่างของจ้าวมารและจอมปราชญ์ก็อันตรธานหายไปด้วยกันในคอกม้าที่เสื่อมโทรม