ฉู่หลิงซีพลิกมือ หยิบโอสถโบราณเม็ดหนึ่งออกมา ก่อนเอ่ยอย่างถือตัวว่า “โอสถเม็ดนี้มีนามว่าเทียนเหว่ย!”
“เมื่อเจ้ากินเข้าไปแล้ว ชาตินี้ก็จะไม่มีความคิดต่ำช้าอีก!”
“พรุ่งนี้ข้าจะปล่อยข่าวว่าเจ้าลู่เฉินไร้สมรรถภาพบนเตียง เป็นบุรุษไร้สมรรถภาพ! รอให้ครบหนึ่งปีแล้วเราค่อยหย่ากัน!”
ตูม!
ลู่เฉินได้ยินเช่นนั้นก็ราวกับถูกสายฟ้าฟาด!
ฉู่หลิงซีผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมนัก คืนวิวาห์ไม่ยอมให้ร่วมรัก แล้วยังคิดจะทำให้เขากลายเป็นบุรุษที่น้องชายไม่ตื่นอีกหรือ?
ต้องรออีกหนึ่งปีถึงจะหย่ากัน?
นางหมายตาวาสนาในแดนลับหมื่นโอสถสินะ?
แดนลับหมื่นโอสถมีเพียงสายเลือดสายตรงของตระกูลลู่ที่ประกอบกับมนตร์ลับเฉพาะ จึงจะเปิดได้!
บัดนี้บิดากำลังปิดด่าน ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร อีกหนึ่งปีแดนลับก็จะเปิดแล้ว...มีเพียงเขาเท่านั้นที่เปิดมันได้!
ภายในแดนลับมีทั้งหญ้าวิญญาณมากมาย สมุนไพรล้ำค่าหลายสิบต้น และยังมีโอสถเซียนเทียมที่สามารถสร้างรากฐานแห่งเต๋าขึ้นใหม่ได้อีกหนึ่งต้น...
ที่ฉู่หลิงซียอมแต่งงาน ก็เพื่อควบคุมเขาไว้ในกำมือ รอให้แดนลับเปิดในอีกหนึ่งปี!
เมื่อได้ของมาแล้ว นางก็จะใช้ข้ออ้างว่า “สามีไร้สมรรถภาพ” เตะเขากระเด็น แล้วช่วยเย่หวูซวงให้ผงาดขึ้น!
ตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็จะรักษาไว้ไม่ได้ ถึงตอนนั้นเหล่าอัจฉริยะแห่งสำนักย่อมแย่งชิงตำแหน่งกันอย่างเอิกเกริก!
เย่หวูซวงย่อมสามารถข่มเหล่าอัจฉริยะทั้งปวงได้แน่!
ทุกอย่างกระจ่างแล้ว!
ช่างเป็นแผนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!
ช่างอำมหิตดุจอสรพิษแมงป่อง!
โทสะในดวงตาของลู่เฉินลุกโชนขึ้น!
หากเอาแต่รออย่างตั้งรับ มีแต่จะตายอย่างอนาถกว่าเดิม!
ต้องชิงลงมือก่อน!
ไม่นานลู่เฉินก็แค่นหัวเราะเย็นชา ตัดสินใจได้แล้วในใจ
เขาคว้าโอสถเทียนเหว่ยเม็ดนั้นมา แล้วโยนไปตรงมุมห้อง ก่อนกล่าวอย่างองอาจว่า “คืนวิวาห์ไม่ยอมให้บุตรศักดิ์สิทธิ์อย่างข้าได้เสพสุขอย่างเต็มที่ ยังกล้าพูดจาฉะฉานอีกหรือ? หลอกแต่งงานใช่ไหม? คืนสินสอดมาเดี๋ยวนี้ แล้วไสหัวไป!”
ฉู่หลิงซีตะลึงงัน!
เกิดอะไรขึ้น?
ยันต์โบราณควบคุมวิญญาณแห่งรักใคร่...กลับใช้กับเจ้าหมอนี่ไม่ได้หรือ?
อีกทั้งเขายังไม่ตามเอาใจนางแล้วด้วย?
“สินสอด...อาจารย์ของข้าใช้ซื้อศัสตราวิเศษระดับล่างให้ศิษย์พี่ใหญ่ไปหมดแล้ว ข้าจะเอาคืนมาได้อย่างไร?” ฉู่หลิงซีถามกลับด้วยความขุ่นเคือง
“นั่นเป็นเรื่องของเจ้า คืนวิวาห์ไม่ยอมเข้าหอ แล้วยังไม่คืนสินสอดอีก นี่มันหลอกแต่งงานชัด ๆ! ไร้ยางอายสิ้นดี! เชื่อหรือไม่ว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์อย่างข้าจะทำให้คนทั้งสำนักรู้เรื่องนี้เดี๋ยวนี้?” ลู่เฉินสวนกลับอย่างองอาจ
“เจ้ากล้าหรือ! ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ฉู่หลิงซีตวาด ใบหน้างามเย็นเยียบ
นางทั้งโกรธทั้งตื่นตระหนก
บุตรศักดิ์สิทธิ์ไร้ค่าที่เคยคุกเข่าตามเอาใจนาง กล้าต่อปากต่อคำกับนางอย่างนั้นหรือ?
ช่างบังอาจนัก!
ทว่าลู่เฉินกลับหัวเราะลั่น แล้วซักไซ้ด้วยคำถามที่แทงใจดำไม่หยุด!
“อย่าลืมว่าตอนนี้ข้ายังเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์! ฆ่าข้าหรือ? ทั้งตระกูลของเจ้าต้องถูกฝังไปพร้อมกัน!”
“ฉู่หลิงซี นอกจากหลอกแต่งงานแล้ว เจ้ายังหมายตาโอสถเซียนเทียมต้นนั้นในแดนลับหมื่นโอสถด้วยใช่หรือไม่? คิดจะใช้มันช่วยให้ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าขึ้นเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่หรือ? หึ...หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เจ้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”
“แม้ข้าจะกลายเป็นคนไร้ความสามารถ แต่มนตร์ลับกับสายเลือดก็ยังอยู่ เจ้าคิดว่าพวกเฒ่าของสำนักจะเข้าข้างฝ่ายใด?”
“เจ้ากล้า!”
ฉู่หลิงซีตวาดลั่น พลันแผ่แรงกดดันของขั้นสร้างฐานชั้นสูงสุดออกมา!
นางทั้งลนลานทั้งเดือดดาล จิตสังหารพลุ่งพล่าน!
ลู่เฉินกลับไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ยังหัวเราะเย็นชา ดวงตาคมกริบ “ฆ่าข้าหรือ? เจ้ากล้าหรือ? ต่อให้ลู่เฉินผู้ต่ำต้อยอย่างข้าจะสูญเสียพลังบำเพ็ญไปทั้งหมด ก็ยังเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเสวียนเทียน! วันนี้หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่เส้นผม ยอดเขาหยกสตรีทั้งยอดเขาก็ต้องเดือดร้อนไปด้วย!”
“นี่...!”
ร่างงามของฉู่หลิงซีสั่นสะท้าน หน้าอกอวบใหญ่ที่ชวนตะลึงก็ไหวเป็นจังหวะ เผยส่วนโค้งอันเย้ายวน
ลู่เฉินมองจนใจร้อนวูบวาบ!
เขาจำต้องยอมรับว่าโฉมหน้าและรูปร่างของฉู่หลิงซีงดงามถึงขีดสุด ไร้ที่ติ!
“เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
ฉู่หลิงซีเอ่ยถาม ความหวาดหวั่นอย่างหนักทะลักขึ้นในใจ
ลู่เฉินจ้องใบหน้างามล้ำของฉู่หลิงซี ก่อนเอ่ยช้า ๆ สามคำ “ข้าต้องการเจ้า!”
“เป็นไปไม่ได้! ฉู่หลิงซีคู่ควรกับบุรุษที่ดีกว่านี้!”
ฉู่หลิงซีปฏิเสธเสียงแข็งโดยไม่ลังเล
“เจ้าหมายถึงเย่หวูซวงหรือ?” ลู่เฉินถาม
ฉู่หลิงซีพยักหน้า กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ถูกต้อง! ศิษย์พี่ใหญ่ของข้ารูปงามสง่าดุจหยก พรสวรรค์เลิศล้ำ ย่อมได้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่! เมื่อเทียบกับเขาแล้ว เจ้าเป็นเพียงหมูหมาโสโครก!”
“อย่างนั้นหรือ?”
ลู่เฉินได้ยินแล้ว แววตาก็เย็นเยียบ!
เขากล่าวเย้ยหยันว่า “บุตรศักดิ์สิทธิ์หรือ? รอให้เย่หวูซวงได้เป็นเสียก่อนค่อยว่ากัน! ตอนนี้เจ้าจงคืนสินสอดมา แล้วไสหัวไป!”
“ข้าไม่คืน!...ข้าก็ไม่ไป!”
ฉู่หลิงซวงกัดฟันโต้แย้ง ตั้งท่าดื้อดึงไม่ยอมถอย
นางจะถูกขับออกไปในคืนวิวาห์ไม่ได้เด็ดขาด!
หากเรื่องแพร่ออกไป ทุกคนย่อมคิดว่านางไม่บริสุทธิ์ มีมลทินในความประพฤติ และหลอกแต่งงานเพื่อชิงของวิเศษ!
ลู่เฉินกลับก้าวประชิดทีละก้าว เอ่ยเสียงขรึมว่า “ดี! เช่นนั้นก็ทำหน้าที่เจ้าสาว นอนลง!”
“ไม่ได้! ร่างกายอันบริสุทธิ์ของข้า...ต้องเก็บไว้ให้ศิษย์พี่ใหญ่!”
“ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว! ข้าจะไปให้คนทั้งสำนักตัดสินความเป็นธรรมเดี๋ยวนี้!”
ลู่เฉินแบมือทั้งสองข้าง แล้วหันหลังเดินไปทางประตูอย่างไม่ลังเล
“อย่า!”
ฉู่หลิงซีเสียการควบคุมในชั่วพริบตา ความทะนงตนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง!
นางทั้งอับอายทั้งร้อนใจ ตะโกนออกมาด้วยความอัปยศอดสูถึงขีดสุดว่า “ข้า...ข้าเป็นพระชายาบุตรศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าแต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้อง! เรื่องเข้าหอ...ข้าจะยอมตามเจ้าก็ได้!”