เฉินซูรู้ดีแก่ใจว่าหากนางต้องการได้รับหน้าที่นี้ นางต้องให้เซี่ยเยี่ยนหลินและผู้เป็นบุตรชายยินยอมก่อน
สังเกตสีหน้า วิเคราะห์ใจคน นี่คือสิ่งที่นางฝึกฝนขึ้นมาในวังหลวง สี่ปีที่ผ่านมาที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองล่าง ล้วนอาศัยความสามารถในการดูคน อ่านคนนี้ทั้งสิ้น มิฉะนั้นนางผู้เป็นหญิงอ่อนแอมีบุตรติดตัว ในแหล่งเริงรมย์ที่มีแต่ความสับสนอลหม่าน คงถูกกลืนกินจนไม่เหลือซากกระดูกแล้ว
แท้จริงแล้วนางเคยพบเซี่ยเยี่ยนหลินมาก่อน
ครั้งแรกคือตอนที่จวนสกุลเฉินยังไม่ล่มสลาย เซี่ยเยี่ยนหลินวัยสิบสองปีตามอ๋องชราผู้เป็นบิดามาเยือนจวนสกุลเฉิน เฉินซูอายุเจ็ดปี ซ่อนตัวอยู่หลังฉากบังตาแอบดูเซี่ยเยี่ยนหลินที่เลื่องชื่อไปทั่วเมืองหลวง
ครั้งที่สองคือหลังจากนางเข้าวังเป็นนางกำนัล ถูกญาติผู้น้องสาวสั่งให้มาเป็นนางกำนัลถือกระถางธูป ในอุทยานหลวง นางคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าญาติผู้น้องสาว ถือกระถางธูปร้อนระอุสูงขึ้นเพื่อสังสรรค์ความบันเทิงแก่ญาติผู้น้องสาวและฮ่องเต้ เซี่ยเยี่ยนหลินมาถึงในตอนนี้เอง เขายืนอยู่หลังหมู่ดอกโบตั๋นพูดคุยกับฮ่องเต้ เฉินซูกำลังอ่อนเปลี้ยเพราะคุกเข่านานเกินไป ได้ยินเพียงเสียงของเขาดังหึ่งๆ ฟังไม่ถนัดว่าเขาพูดอะไร
หลายปีผ่านไป คิ้วตาของเซี่ยเยี่ยนหลินดูเย็นชาแข็งกร้าวกว่าเดิม รอยแผลเป็นบนหลังมือ คือคราวที่เขานำทัพเข้าต่อสู้กับอ๋องจิ้นเมื่อสี่ปีก่อน ร่ำลือกันว่าเกือบจะถูกฟันขาดครึ่งฝ่ามือ เขาใช้ชายเสื้อพันฝ่ามือที่เกือบขาดเข้ากับดาบ แล้วพุ่งเข้าสู่อีกครั้ง
ราชวงศ์ใหม่นี้สามารถฟื้นคืนพลังขึ้นมาได้ใหม่ เซี่ยเยี่ยนหลินมีส่วนทำคุณูปการที่ไม่อาจมองข้าม น่าเสียดายที่เขาได้รับบาดเจ็บที่หูในศึกครั้งใหญ่นั้น ฟังอะไรไม่ได้ยินแล้ว ทุกสิ่งเรื่องต้องอาศัยการเขียนสื่อสาร
หากนางต้องการให้เซี่ยเยี่ยนหลินยอมรับนั้นช่างยากเย็น เช่นนั้นก็ได้แต่ลงแรงไปกับตัวคุณชายน้อย เด็กคนนี้เป็นบุตรของพี่ชายแท้ๆ ของเซี่ยเยี่ยนหลิน ปีนี้อายุห้าขวบ ในศึกใหญ่เมื่อสี่ปีก่อน พี่ชายและพี่สะใภ้ของเขาสิ้นชีวิตทั้งคู่เพื่อช่วยเขา เหลือไว้เพียงเด็กคนนี้ ดังนั้นเขาจึงรักเด็กคนนี้เสมือนลูกในไส้ ทะนุถนอมอย่างที่สุด
เสื้อผ้าติดตัวเด็กคนนี้ชิ้นเดียวยังเทียบเท่าค่าอาหารของเป่าเอ๋อได้ตลอดปี!
เฉินซูรู้สึกน้อยใจแทนบุตรสาวน้อยของตน ล้วนเป็นเพราะนางผู้เป็นแม่ไม่เอาไหน จึงทำให้เป่าเอ๋อต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากถึงเพียงนี้ ฉะนั้นนางต้องอยู่ที่นี่ให้ได้ เพื่อหาเงินให้มากขึ้น ซื้อเสื้อผ้าที่สวยงามกับดอกไม้ประดับผมเล็กๆ สวยๆ ให้เป่าเอ๋อบ้าง ให้อิ่มท้อง มีเนื้อกินทุกวัน
เฉินซูมองดูคุณชายน้อย พลางขอบตาก็แดงขึ้นอย่างห้ามไว้ไม่อยู่
ครั้นได้สติ เซี่ยเยี่ยนหลินและคุณชายน้อยก็เดินมาถึงตรงหน้านางแล้ว
“อ๋อง คุณชายน้อย” เฉินซูรีบทำความเคารพ
เซี่ยเยี่ยนหลินเดินผ่านหน้าเฉินซูไปโดยไม่ชำเลืองมองนางแม้แต่น้อย
ด้านหลัง สาวใช้กว่าสิบคนรีบตามมาติดๆ คุกเข่าขอโทษด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น
“อ๋อง บ่าวรู้ว่าผิดแล้ว”
“ว่าวของคุณชายน้อยลอยไป พวกบ่าวไปตามหาว่าว แค่ชั่วครูเดียว ไม่คิดว่าคุณชายน้อยจะวิ่งออกไป”
คุณชายน้อยดึงมือของเซี่ยเยี่ยนหลินขึ้นมาใช้นิ้วเขียนอักษรบนฝ่ามือเขา
เซี่ยเยี่ยนหลินตั้งใจมองดู ครู่ใหญ่จึงพยักหน้าเบาๆ
คุณชายน้อยหันหน้ามามองบรรดาแม่นมผู้เข้าคัดเลือกที่ยืนอยู่ด้านหน้าด้วยความสงสัย กับแม่นมหลวงและสาวใช้ชุดเขียวค้อมเอวลงรายงานเรื่องการจ้างแม่นมอย่างเคารพนอบน้อม
เด็กคนนี้ตั้งแต่ปีก่อนก็ป่วยมาตลอด ฮูหยินผู้เฒ่าเชื่อเรื่องเล่าของชาวบ้าน จึงจะหาแม่นมชาวบ้านใช้ดวงชะตาของนางมากดปราบสิ่งอวมงคล ถึงให้คนไปหาตามตลาดค้าทาส
“อ๋อง คุณชายน้อย บ่าวตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว” สาวใช้ชุดเขียวเงยหน้าขึ้นมองสตรีทั้งหลาย สายตากวาดผ่านเฉินซูไปตกที่สตรีข้างกายนาง “เจ้าแม่แซ่ชุยคนนี้เหมาะสมที่สุด”
เฉินซูตะลึงไป สาวใช้ชุดเขียวกลับเลือกคนอื่น! นางตั้งสติมั่น แอบหันหน้ามองเจ้าแม่แซ่ชุยข้างตัว นางดูแล้วน่าจะเพิ่งเริ่มวัยยี่สิบต้นๆ สวมชุดกระโปรงผ้าสีน้ำเงินใหม่ รองเท้าผ้าก็ใหม่เอี่ยม เทียบกับนางกับอีกหลายคนที่เหลือ แต่งตัวเรียบร้อยกว่ามาก จิตใจของเฉินซูหวั่นไหว พิจารณาลักษณะหน้าตาของสตรีผู้นั้นกับสาวใช้ชุดเขียวอีกครั้ง ถึงได้พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง เจ้าแม่แซ่ชุยกับสาวใช้ชุดเขียวเกรงว่าจะเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ก็เพื่อค่าแรงเดือนละแปดตำลึงนี่เอง!
หากพลาดครั้งนี้นางคงไม่ได้งานดีๆ เช่นนี้อีกแล้ว!
เฉินซูมิยอม นางรวบรวมความกล้าเผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้น้อยชาย “เช่นนั้นบ่าวก็ขออวยพรให้คุณชายน้อยมีร่างกายแข็งแรง มีความสุขยิ่ง”
คุณชายน้อยนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาดำขลับคู่หนึ่งพลันมองสำรวจเฉินซูอย่างจริงจัง
“เจ้ามีนามว่าอะไร?” คุณชายน้อยถาม
“บ่าวชื่อเฉินซู” เฉินซูตอบอย่างมีมารยาท “ซู แห่งกุลสตรี”
นี่คือสิ่งที่ตกลงกับครอบครัวของบุรุษผู้นั้นในปีนั้น เพื่อหนีออกจากนครหลวง นางช่วยบุรุษที่ป่วยหนักสืบทอดสายเลือด ครอบครัวของบุรุษผู้นั้นช่วยนางทำทะเบียนบ้านและหนังสือเดินทางปลอมขึ้นใหม่ ใช้ชื่อปลอมว่า เฉินซู ผิดไปเพียงตัวอักษรเดียว ก็สามารถรักษาชีวิตนางไว้ได้
คุณชายน้อยมองนางครูหนึ่ง แล้วมองไปที่เอวนาง นางมีห่อผ้าใบเล็กๆ สะพายไว้ หน้าห่อผ้าปักเสือน้อยหน้าตาท่าทางซื่อบื้อน่าเอ็นดูตัวหนึ่ง
“นาง” คุณชายน้อยดึงฝ่ามือของเซี่ยเยี่ยนหลินขึ้นมาอีกครั้ง เขียนอักษรตัว ซู บนฝ่ามือเขา
สายตาเฉียบคมของเซี่ยเยี่ยนหลินตกลงบนใบหน้าของเฉินซู นางมีผิวขาวสะอาด ตรงใบหูข้างขวามีแผลเป็นละเอียดเส้นหนึ่ง นี่คือตอนที่ในวังหลวงถูกคนกระชากแหวนหูมุกตำหนักบูรพาออกจนฉีกขาด
แม่นมหลวงเข้าใจสถานการณ์ก่อน สองก้าวใหญ่มาถึงตรงหน้าเฉินซู พยักหน้ากับนาง “เจ้าไปกับข้า อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยไปรับใช้คุณชายน้อย”
ใบหน้าของสาวใช้ชุดเขียวปรากฏเค้าความแค้นใจ นางกับเจ้าแม่แซ่ชุยสบตากัน ก่อนตามเฉินซูกับแม่นมหลวงไป
“ลวี่เยียนเอาเสื้อผ้าให้นางสักสองสามชุด แล้วให้นางฟังเรื่องกฎระเบียบด้วย” แม่นมหลวงหยุดฝีเท้า สำรวจเฉินซูอีกครั้งพลางพูดอย่างเคร่งขรึม “อย่าคิดว่าแค่คุณชายน้อยเลือกเจ้าแล้ว เจ้าก็มีตำแหน่งมั่นคง ทุกเดือนแปดตำลึงหาใช่ของที่เอามาง่ายๆ”
“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณแม่นมที่ชี้แนะ” เฉินซูรีบทำความเคารพอย่างนอบน้อม
แม่นมพูดกำชับกับสาวใช้ชุดเขียวชื่อลวี่เยียนอีกสองสามประโยค ถึงได้จากไป ลวี่เยียนหน้าดำคร่ำเครียด ส่งเสียงเย็นในลำคอ ก้าวยาวๆ เข้าไปในประตู
เฉินซูตามนางไป เอ่ยเบาๆ “ต้องรบกวนให้แม่นางช่วยดูแลมากหน่อย เงินเดือนแรก ข้าขอมอบให้แม่นาง”
ลวี่เยียนชะงักไปเล็กน้อย ถามอย่างกังขา “เจ้ายอมเสีย?”
“ไม่ใช่แค่เดือนแรก ทุกเดือนหลังจากนี้ก็มีของขอบคุณ” เฉินซูเอ่ยขึ้นทันที
สีหน้าของลวี่เยียนพลันดีขึ้นไม่น้อย นางเชิดคางขึ้นแล้วส่งเสียงเย็นอย่างเหยียดหยาม “ถือว่าเจ้ายังรู้จักที่ต่ำที่สูง ปกติคุณชายน้อยใกล้ชิดกับข้ามากที่สุด ถ้าเจ้าเอาใจให้ข้าพอใจได้ดี ข้าจะช่วยกล่าววาจาดีๆ ให้เจ้าต่อหน้าคุณชายน้อย”
“ได้ บ่าวล้วนฟังแม่นาง แม่นางสั่งให้บ่าวทำอะไร บ่าวก็ทำเช่นนั้น” เฉินซูรีบตอบ
ลวี่เยียนมองรอยยิ้มของเฉินซู ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้าง “อย่ามาทำทีเป็นขี้ข้าเช่นนี้เลย ข้าจะไปเอาเสื้อผ้าให้เจ้า เจ้ามองไปที่ประตูทางทิศตะวันออกโน่น เข้าไปข้างในนั่น อาบน้ำชำระตัวให้สะอาดด้วย”
เฉินซูกตอบแทนแล้วเดินไปทางประตูทิศนั้น
ลวี่เยียนมองตามแผ่นหลังของนาง หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงกระซิบ “เข้าไปเถอะ มาดูว่าเจ้าจะตายอย่างไร!”
ที่ห้องอาบน้ำนี้แบ่งประตูออกเป็นตะวันออกและตะวันตก ภายในมีน้ำพุร้อนจากเขาอวี้จิง ตามปกติสาวใช้ไม่ควรอาบน้ำที่นี่ ทว่าเด็กน้อยมีลักษณะกายพิเศษ คนที่ปรนนิบัติเขาใกล้ชิดจำต้องอาบน้ำจากน้ำพุร้อน ฉะนั้นเซี่ยเยี่ยนหลินจึงแบ่งห้องอาบน้ำที่มีแต่เดิมออกเป็นสองส่วน สระทางทิศตะวันออกเป็นของเขากับคุณชายน้อยเซี่ยอานอาบ ส่วนทางทิศตะวันตกให้สาวใช้ที่ปรนนิบัติคุณชายน้อยใช้ ลวี่เยียนจงใจชี้ทางสระทิศตะวันออกให้เฉินซู ถ้านางกล้าลงไปในสระ หน้าที่นี้ก็พังพินาศแล้ว
ทันทีลวี่เยียนเห็นเฉินซูเข้าไปในสระอาบน้ำแล้ว ก็รีบออกไปรายงานข่าว