เสียงม้าศึกดังกระหึ่มมาจากที่ไกลลิบ
เยี่ยงม้าศึกนับหมื่นนับแสนกำลังวิ่งทะยานออกจากซอกเขา เสียงกีบม้าดังสนั่นราวฟ้าผ่า ฟาดฟันลงบนหัวใจของทุกผู้คน
โดยเฉพาะม้าตัวแรกที่วิ่งนำหน้า รวดเร็วดุจลูกธนูที่พุ่งออกจากแล่ง ราวกับจะฉีกถนนหลวงทั้งเส้นออกเป็นสองซีก พัดพาสายลมและสุริยา กีบม้าที่กระทบโคลนตมทิ้งร่องรอยเป็นทางยาวสีเหลืองดั่งมังกรดิน
"เป็นทหารม้า!"
"ฟ้าดิน... นี่... นี่มัน..."
ทหารเฝ้าประตูเมืองหน้าซีดเผือด บางคนเริ่มเอื้อมมือไปจับมีดที่เอว
แต่ม้านั้นเร็วเกินไป เร็วจนกระทั่งพวกเขายังไม่ทันชักมีดออกจากฝัก
คนหนึ่งม้าหนึ่ง ถึงหน้าประตูเมืองในชั่วพริบตา
"ฮี้!"
เสียงม้าร้องยาว
ม้าดำทะมึนทั้งตัว ณ ระยะห่างจากประตูเมืองไม่ถึงหนึ่งจั้ง พลันหยุดชะงักทันควัน ลำตัวตั้งตรงด้วยขาหลัง สองเท้าหน้ากระทุ้งขึ้นกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง
หญิงสาวบนหลังม้า เอวหลังตั้งตรงดุจทวนเหล็ก
ไม่ว่าม้าดุร้ายจะร้องและดิ้นอย่างไร นางก็ราวกับถูกเชื่อมติดบนหลังม้า ไม่ขยับแม้เสี้ยวนาที บังเหียนในมือตึงเป็นเส้นตรง มั่นคงดุจหล่อด้วยเหล็กกล้า
ด้านหลังนาง ทหารม้าอีกหลายสิบชีวิตควบตามมา หยุดพร้อมกันโดยห่างม้านำหน้าหนึ่งตัวม้า ต่างดึงบังเหียนประคองม้าให้หยุดนิ่ง
ขณะนั้น เมฆบังลอยแหวกออกเป็นช่องแสง แสงตะวันสว่างจ้าดุจคมดาบแทงทะลุเงามืด ส่องกระทบตรงคนและม้าคู่แถวหน้าพอดี
ชุดดำ ม้าดำ เสื้อคลุมสีดำปลิวไสวตามสายลม
นางสูงเด่นอยู่บนหลังม้า กลิ่นอายความเด็ดขาดปราบปรามแผ่ออกจากกายจนถนนทั้งสายเงียบกริบ