ซ่งหมิงเยว่ "เมตตากรุณา" เป็นอย่างยิ่ง แบะขนมปังดำก้อนนั้นออกเป็นชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง ส่งให้เสิ่นจิงหลาน
เสิ่นจิงหลานจ้องเจ้าสิ่งดำๆ นั่นอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของซ่งหมิงเยว่ที่เขียนไว้ว่า "ของดีต้องแบ่งกันกิน" "ของคัดสรรโดยหมิงเยว่ ไม่มีทางขาดทุน" ในที่สุดก็ยื่นมือไปรับมา
ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ เขากลืนขนมปังชิ้นนั้นลงไปอย่างไม่แยแสผู้ใด เคี้ยวช้าๆ แล้วกลืนลงคอ
คำนั้น ดั่งก้อนหินทุ่มลงไปในน้ำนิ่ง
คนอื่นๆ ในตระกูลเสิ่นต่างหวังว่า ท่านซื่อจื่อร่างกายอ่อนแอเพียงนี้ เสิ่นฉีเห็นแล้วคงจะรู้สึกเวทนา หาทางพูดกับเจ้าอู่เต๋อ ขอโจ๊กจืดๆ สักหน่อยก็ยังดี
แต่เสิ่นจิงหลานกลืนคำนั้นลงไป ความหวังของทุกคนก็แหลกสลายสิ้น
แม้แต่ซื่อจื่อที่ป่วยแทบตายยังกินได้ แล้วพวกเขาจะมีสิทธิ์อะไรมาทำเป็นพิธีรีตอง
เสิ่นตั๋ว อาการองที่สอง อ้าปากจะพูด สุดท้ายก็หลับตาลงอย่างแรง ยัดขนมปังเข้าปาก องค์ชายสาม องค์ชายสี่... บุรุษแห่งตระกูลเสิ่น ต่างเงียบกริบราวกับเป็นใบ้ ก้มหน้ากลืนลงไปอย่างมึนงง
สตรีทั้งหลายเห็นบุรุษกินกันหมดแล้ว ก็ได้แต่กลั้นน้ำตา กินลงไปทีละคำๆ ดั่งกลืนมีด
เสิ่นจิงหลานกินชิ้นเล็กๆ นั้นหมดแล้ว ยังละเลียดรสชาติอย่างตั้งใจ แล้วจึงพยักหน้ารับอย่างจริงจัง "ไม่เลว อร่อยจริงๆ"
ซ่งหมิงเยว่ตะลึงไปครู่หนึ่ง "ข้าบอกว่ารสชาติดั้งเดิม ไม่ใช่อร่อย ที่จริงมันห่วยยิ่งกว่าขี้เสียอีก"
รอบข้างมีเสียงอาเจียนอัดอั้นดังขึ้นเป็นระลอก
หลายคนหน้าซีด รีบเอามือปิดปาก แทบอยากจะอ้วกเอาขนมปังที่เพิ่งกลืนลงไปออกมาให้หมด
สายตาของเสิ่นจิงหลานในบัดดลคมกริบดั่งมีดกรีดลงบนลิ้นของนาง เสียงเย็นเยียบ "อ้อ เจ้าเคยกินขี้มาสินะ"