ฝ่าบาทรั่วหวังราวกับไม่ได้ยินคำที่ซ่งหมิงเยว่ด่าเขาว่า "คนชั้นต่ำ"
เขายืนอยู่ใต้ร่ม ชุดขาวปลิวไสว สายตามุ่งไปที่ดาบมังกรเขียวในมือซ่งหมิงเยว่ แล้วเอ่ยชมขึ้นมาว่า "สมกับดาบเล่มนี้"
น้ำเสียงจริงใจ ไม่มีทีท่าเยาะเย้ยแม้แต่น้อย
ซ่งหมิงเยว่ชำเลืองมองเขา เห็นว่าเขาไม่มีทีท่าจะลงมืออีก ก็ไม่คิดจะสู้ต่อ ข้อมือเธอหมุน เงยป้ายไม้ขึ้นมาอีกครั้ง กั้นไว้เหนือศีรษะเสิ่นจิงหลานอย่างมั่นคง
เสิ่นจิงหลานในยามนี้ "อ่อนแอ" อย่างสิ้นเชิง ทั้งตัวแทบจะพาดพิงซ่งหมิงเยว่ ต้องอาศัยไหล่ของนางค้ำไว้เท่านั้นจึงจะไม่ล้มลง
ซ่งหมิงเยว่รู้ทันเขา ไอ้หนุ่มนี่มันแค่ไม่อยากคุกเข่า
รั่วหวังเดินเข้ามาใกล้จนเหลือระยะหนึ่งจั้ง
เบื้องหลังซ่งหมิงเยว่ สมาชิกตระกูลเสิ่น "พรึ่บพรั่บ" คุกเข่าลงเต็มพื้น ฝนผสมโคลนกระเด็นไปทั่ว
ชายฉกรรจ์ที่ใส่ตรวนคุกเข่าไม่มั่นคง หญิงงามที่นุ่งห่มแพรพรรณคุกเข่าอยู่ในโคลน ต่างก็มีสภาพอเนจอนาถ
มีเพียงซ่งหมิงเยว่ที่ถือดาบ นางกำนัลและสาวใช้ที่อุ้มป้ายบรรพบุรุษ รวมถึงเสิ่นจิงหลานที่พิงไหล่นาง ยังคงยืนหยัดอยู่
เสิ่นจิงหลานเอนกายพิงไหล่ซ่งหมิงเยว่ มองภาพเบื้องหน้า จู่ ๆ ก็เข้าใจความหมายของคำที่นางเคยพูดไว้อย่างถ่องแท้
"ไม่ใช่บรรพบุรุษที่ต้องการลูกหลานกตัญญูเหล่านี้ แต่เป็นคนในตระกูลเสิ่นที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างหากที่ต้องการป้ายบรรพบุรุษ"
ป้ายบรรพบุรุษ ทำให้ลูกหลานตระกูลเสิ่นรอดพ้นจากการถูกเหยียดหยาม
แต่น่าขันที่สตรีผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลเสิ่นที่ดูหมิ่นตัวเองว่าเหนือชั้น กลับหวาดกลัวชื่อเสียงจะมัวหมอง ยอมคุกเข่าอยู่ในโคลนตม ดีกว่าจะยื่นมือไปรับป้ายบรรพบุรุษ
ท้ายที่สุด คนที่ยืนหยัดด้วยความองอาจกลับเป็นพวกสาวใช้และนางกำนัลที่ใครไม่เห็นค่า