ถ้อยคำนี้ มีเหตุผล
ซ่งหมิงเยว่กำด้ามมีดแน่น
แต่นางก็รู้คุณค่าของมัน ตอนที่อาเสิ่นรำทวนเมื่อครู่ นางก็สังเกตเห็นแล้ว ทวนกระบอกนี้ไม่ใช่ของธรรมดา ด้ามทวนทำจากแก่นเหล็กอายุร้อยปีหุ้มด้วยทองแดง ปลายทวนทำจากเหล็กอุกกาบาตสอดเหล็กกล้า พู่แดงทำจากขนม้าสวรรค์แห่งดินแดนตะวันตกชุบน้ำมันยางไม้ ทวนเช่นนี้ ทั่วต้าโจวหายากที่จะหาได้สักสองสามกระบอก
จะฟันทิ้งเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก
แต่เจ้าอู่เต๋อก็พูดไม่ผิด
ตอนนี้อาเสิ่นสวมโซ่ตรวน เป็นนักโทษเนรเทศ ทวนกระบอกนี้เขาเอาไปไม่ได้ ต่อให้เจ้าอู่เต๋อไม่ฟันตอนนี้ พอพวกเขาไปแล้ว สมบัติไร้เจ้าของนี้ก็ต้องมีคนเก็บไป เอาไปขาย หรือเอาไปหลอม ยังไงก็จะไม่มีเสิ่นจงคนที่สองมาเป็นเจ้าของมันอีกต่อไป
อาเสิ่นเองก็เข้าใจดี เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองทวนคู่ใจที่อยู่ด้วยกันกว่าสี่สิบปี แววตาเจ็บปวดและอาลัย แต่สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว
“ฮูหยินน้อย” เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้น “ทวนกระบอกนี้…ไม่เอาแล้ว”
ทวนคือชีวิตของเขา แต่ตอนนี้ เขามีสิ่งที่สำคัญกว่าชีวิตต้องทำ
เขามองไปที่ซ่งหมิงเยว่ แล้วมองไปที่เสิ่นจิงหลานที่เงียบงันอยู่ตรงมุมห้อง สายตามุ่งมั่นและแน่วแน่
เจ้าอู่เต๋อดีใจ เขาก้มลงจะเก็บทวนกระบอกนั้น
แต่ทันใดนั้น ก็มีมือหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง เล็ก แต่รวดเร็วดั่งสายฟ้า
มือนั้นคว้าด้ามทวนไว้ก่อน
ยังเป็นชุนซิ่ง
เด็กสาวมองอาเสิ่นอย่างไม่ทุกข์ร้อน ตากะพริบปริบ ๆ “ลุง ไม่เอาแล้วจริง ๆ หรือ”