คำพูดของอันหนิงยังคงดำเนินต่อไป ทีละคำทีละประโยค ราวกับเธอต้องการเปิดเผยทุกถ้อยคำที่เก็บกลืนไว้ตลอดยี่สิบปี รวมถึงเรื่องในใจที่ทำให้พลิกไปพลิกมาจนนอนไม่หลับในยามค่ำคืนออกมาให้หมด พูดให้เต็มที่เสียที:
“คำพูดพวกนี้ เมื่อก่อนฉันไม่เคยพูดกับพวกคุณเลย เพราะไม่อยากให้พวกคุณรู้สึกผิด แต่วันนี้ จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องพูดออกมาให้ได้! ชีวิตแต่งงานครั้งนี้ ตั้งแต่แรกก็ถูกกำหนดให้ไม่มีวันจบลงด้วยดีแล้ว เรื่องสินสอดในตอนนั้น ถึงจะเป็นเพราะไม่มีทางเลือก แต่พูดให้ถึงที่สุดก็คือ พวกคุณเห็นฉันเป็นแค่น้ำที่สาดออกไปแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าหลังแต่งงานไป ฉันต้องเผชิญกับอะไรบ้าง ส่วนโจวมิงไห่น่ะเหรอ ถ้าใจกว้างกว่านี้สักหน่อย ก็คงไม่เก็บแค้นฉันมานานถึงยี่สิบปี แต่ตอนนั้นฉันยังเด็กเกินไป มองเรื่องพวกนี้ไม่ออก จะโทษใครก็ไม่ได้”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากลับมาหยุดอยู่บนใบหน้าของอันเจี้ยนกั๋ว น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย:
“เพราะฉะนั้นพ่อ พ่อจะไม่พอใจหรือดูถูกฉันแค่ไหน ฉันก็ไม่โทษพ่อ แต่วันนี้ฉันขอยืนพูดอย่างเต็มภาคภูมิได้คำหนึ่งว่า ฉันไม่เคยทำอะไรให้พ่อต้องละอายใจ”
จากนั้นเธอก็มองไปทางอันซิน น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว แต่ยังคงชัดเจน:
“อันซิน พี่ขอบใจที่หลายปีมานี้เป็นห่วงและดูแลพี่กับอันอัน แต่พี่ก็อยากเตือนเธอสักคำ อย่าปล่อยให้คนอื่นจูงจมูกไปเสียทุกเรื่อง พ่อแม่อายุมากแล้ว อย่าปล่อยให้พวกท่านต้องใช้ชีวิตอย่างอึดอัดใจ”