อันหนิงจูงมือโจวเนี่ยนเดินเข้าประตูบ้าน พยายามทำเสียงให้ฟังดูผ่อนคลายที่สุด
“พ่อคะ หนูกับอันอันมาเยี่ยมพ่อค่ะ”
โจวเนี่ยนกล่าวทักทายอย่างสุภาพตามมา
“สวัสดีค่ะคุณตา”
ขณะนั้น อันเจี้ยนกั๋วนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟาในห้องรับแขก
เขาถือรีโมตไว้ในมือ ระหว่างเปลี่ยนช่องก็เหลียวมามองแวบหนึ่ง สายตากวาดจากอันหนิงไปยังโจวเนี่ยนแล้ววกกลับมา ก่อนจะหยุดอยู่ที่กล่องของฝากหลายกล่องในมือเธอ เขาส่งเสียงอืออาในลำคอเป็นเชิงตอบรับ แล้วหันกลับไปดูโทรทัศน์ต่อ
เสียงปืนดังลั่นมาจากหน้าจอ ราวกับเสียงถูกปรับให้ดังขึ้นอีกระดับ ดูเหมือนว่าเสียงเหล่านั้นจะสำคัญกว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเสียอีก
หัวใจอันหนิงกระตุกวูบ รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะค้างไม่อยู่ แต่เธอก็ยังฝืนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบาว่า
“วันนี้มาแบบกะทันหันไปหน่อยค่ะ...”
แต่เธอกลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ
เพราะอันเจี้ยนกั๋วไม่เคยละสายตาจากโทรทัศน์เลย
อู๋กุ้ยเฟินเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้ามารับของจากมือเธอ พลางพูดไกล่เกลี่ยให้บรรยากาศดีขึ้น
“ช่วงนี้พ่อของลูกติดซีรีส์เรื่องใหม่ของโรงละครหมอก ดูทุกวันเลย อย่าไปสนใจเขา เข้ามานั่งก่อนเร็ว”
พูดจบ เธอก็ตะโกนเข้าไปในบ้าน
“อันซิน พี่สาวแกมาแล้ว!”
อันซินน้องชายของเธอโผล่หัวออกมาจากห้อง เห็นอันหนิง แล้วก็เห็นโจวเนี่ยนที่ยืนอยู่ข้างหลัง รอยยิ้มพลันผุดขึ้นบนใบหน้า น้ำเสียงฟังดูเป็นกันเองไม่น้อย
“อ้าว พี่สาว อันอันก็มาด้วย! โตขึ้นเยอะเลยนะ!”
เขาเดินเข้ามาตบไหล่โจวเนี่ยนเบา ๆ
“โตเป็นสาวแล้วนะเนี่ย”
โจวเนี่ยนทักทายอย่างเปิดเผย “สวัสดีค่ะคุณน้า”