หัวใจของอันหนิงหดวูบ เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นชื้นบาง ๆ ที่แผ่นหลังพลันเย็นวาบไปทั่วร่าง
เธอสวมรองเท้าลวก ๆ แล้วรีบพุ่งออกไปข้างนอก ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
คุณยายนิวเป็นหญิงชราที่ไร้ญาติ อาศัยอยู่บ้านข้าง ๆ ตามปกติก็ไม่มีใครคอยดูแล
ตอนเธอผลักประตูรั้วออกไป ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ หมอกยามเช้าสีเทาหม่นโอบล้อมเงาบ้านเก่า อากาศชื้นเย็นแผ่ซ่านอยู่ทั่วบริเวณ
ท่ามกลางหมอกมีเงาคนยืนอยู่ราง ๆ พอเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นชัดว่าเป็นป้าโจวที่อยู่ลานหน้า
ใบหน้าป้าโจวซีดเผือดด้วยความตกใจ พอเห็นเธอก็รีบคว้าแขนไว้ พูดตะกุกตะกักจนแทบไม่ได้ศัพท์
“เมื่อเช้าฉันเดินผ่าน... ได้ยินเสียงร้องดังมาจากบ้านคุณยายนิว พอเข้าไปดูก็เห็นท่านนอนอยู่บนเตียง หน้าซีดเขียว เรียกก็ไม่ตอบ... ฉะ... ฉันแก่แล้ว ไม่กล้าแตะต้องตัวท่าน คิดว่าพวกคุณกลับมาแล้ว ก็เลยรีบมาหา...”
อันหนิงเคยทำงานเป็นพยาบาลมาหลายปี จึงเห็นความเป็นความตายมาจนชิน เธอวางมือลงบนหลังมือของป้าโจวแล้วปลอบเสียงเบา
“อย่าตกใจ ฉันไปดูกับคุณเอง”
พูดจบ ทั้งสองก็รีบเดินไปยังบ้านข้าง ๆ
ประตูรั้วเปิดแง้มอยู่ ด้านในมีแสงไฟสีเหลืองสลัวดวงหนึ่งส่องอยู่ แสงนั้นคลุมบ้านทั้งหลังไว้อย่างเลือนราง
ตอนอันหนิงพุ่งเข้าไปในบ้าน คุณยายนิวกำลังเอนกายอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดหม่นจนแทบเป็นสีเดียวกับหมอน ลมหายใจทั้งตื้นทั้งถี่ หน้าอกขยับขึ้นลงแผ่วเบาราวกับจะหยุดลงได้ทุกเมื่อ
ป้าโจวไม่กล้าเข้าไปใกล้ ได้แต่ยืนอยู่ห่าง ๆ นอกธรณีประตู
อันหนิงหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมเรียกรถพยาบาล พลางก้มลงไปจับมือคุณยายนิว
มือนั้นผอมแห้งและเย็นเฉียบ ผิวบางจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวคล้ำอยู่ข้างใต้