กัดรักเพื่อนวัยเยาว์

【ตีพิมพ์ฉบับรูปเล่มแล้ว】

เจียงหยุนซินมีเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ตอนอายุสิบเอ็ดปี บ้านของเพื่อนสนิทก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน—เหลิ่งอี้จือ ลูกพี่ลูกน้องของเธอ

เพื่อนสนิทบอกว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ทั้งที่อายุยังน้อยกลับทำตัวเหนือโลก ไม่ชอบไม่ชัง แถมยังไม่พูดไม่จา จนอาคนหนึ่งประกาศกร้าวว่า ถ้าทำให้เขาพูดได้สักประโยคจะให้เงินหนึ่งหยวนเป็นรางวัล

แล้วก็—

“ลูกพี่ลูกน้อง ชื่ออะไรเหรอ?”

“ลูกพี่ลูกน้อง อยู่ชั้นไหนแล้ว?”

“ลูกพี่…”

ท่ามกลางคำถามที่ถาโถมใส่ไม่หยุด ลูกพี่ลูกน้องขมวดคิ้ว ก่อนจะยอมเอ่ยปากว่า “ผมให้มากกว่าน้าสิบเท่า อย่ามาคุยกับผม”

*

เหลิ่งอี้จือเป็นคนเย็นชา คนคุ้นเคยอย่าเข้ามาใกล้ ส่วนคนแปลกหน้ายิ่งต้องไสหัวไป เคยถูกแม่แซวว่าแพ้มนุษย์หรือเปล่า ตอนที่ความคิดยังไม่เติบโตเต็มที่ เขาก็รู้จักติดป้ายให้ทุกคนโดยไม่มีใครสอน

ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิง: โง่

ลูกพี่ลูกน้องผู้ชาย: ทึ่ม

เพื่อนสนิทของลูกพี่ลูกน้องผู้หญิง… ไม่มีอะไรจะพูด

เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็เรียกเขาว่าลูกพี่ลูกน้องอย่างสนิทสนม ต่อมายังตั้งฉายาให้เขาว่า คุณชายเหลิ่ง

คำเรียกสุดเพ้อเจ้อนั้นทำให้เหลิ่งอี้จือถึงกับเก็บตัวอยู่พักใหญ่

ครั้งหนึ่งเขาให้เจียงหยุนซินยืมโทรศัพท์อ่านนิยาย พอได้โทรศัพท์คืนก็เห็นชั้นหนังสือ

《คุณชายเหลิ่งจอมเผด็จการตกหลุมรักฉัน》

《คุณชายเหลิ่ง หนีไปไหนนะ ภรรยาสุดที่รัก》

《คุณหนูใหญ่หนีไปพร้อมลูก คุณชายเหลิ่งคลั่งแล้ว》

เหลิ่งอี้จือเองก็แทบคลั่ง

คุณพ่อเหลิ่งที่ไม่เคยได้รับความสนใจจากลูกชาย และถูกปล่อยทิ้งไว้นานแสนนาน จู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์ ลูกชายพูดเข้าเรื่องทันทีว่า “ผมอยากเปลี่ยนนามสกุล”

“……”

ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงเคยพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า เจียงหยุนซินมีนิสัยประหลาดเวลาอ่านนิยาย เธออ่านแต่นิยายที่พระเอกใช้นามสกุลเหลิ่ง

เหลิ่งอี้จือนิ่งเงียบ

คุณพ่อเหลิ่งได้รับโทรศัพท์จากลูกชายอีกครั้ง

“ไม่เปลี่ยนแล้ว”

#อยู่ใกล้น้ำย่อมได้จันทร์ก่อน จันทร์เหนือศาลาก็ยิ่งสว่าง#