“มอ~~~” วัวดำตัวใหญ่พ่นลมหายใจออกมาด้วยความตื่นตะลึง แร่สองก้อนในอุ้งเท้าร่วงลงบนพื้น พี่ใหญ่ฟื้นแล้ว!
มันไม่สนใจสิ่งใดอีก รีบวิ่งไปยังชายฝั่ง ใช้เวลามานานหลายปีเช่นนี้ พี่ใหญ่คงค้นพบความลึกลับบางอย่างอีกแล้ว เฉินสวินนี่ช่างฉลาดปราดเปรื่องจริง ๆ!
เฉินสวินยังคงเหม่อลอยอยู่ จู่ ๆ ก็มีฝุ่นควันฟุ้งตลบมาจากที่ไกล เสียงร้องของวัวดังขึ้น ก่อนก้อนกลมสีดำขนาดใหญ่จะพุ่งทะยานมาอย่างบ้าคลั่ง บนหลังยังมีเจ้าก้อนกลมสีแดงตัวน้อยยืนอยู่
“มอ!!”
“พี่สวิน!”
วัวดำตัวใหญ่กับเสี่ยวชื่อร้องตะโกนอย่างตื่นเต้น หางของทั้งคู่สะบัดไปมาอย่างรวดเร็ว ผ่านมาหลายปีแล้ว ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
เฉินสวินเผยรอยยิ้ม แล้ววิ่งไปทางนั้นเช่นกัน ร่างทั้งสามโผเข้ากอดกันแน่น
“ฮ่า ๆ ข้าปิดด่านมาหลายปีแล้วสินะ” เฉินสวินมองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“มอ ๆ~~” วัวดำตัวใหญ่เอาตัวถูไถเฉินสวินไม่หยุด พลางดมกลิ่นบนร่างเขา
“พี่สวิน ท่านปิดด่านไป 50 ปีแล้ว สายแร่นี่ข้าขุดไปเกือบครึ่ง ฮ่า ๆ”
เสี่ยวชื่อเชิดหน้าขึ้น ช่วงนี้ใช้ชีวิตได้อย่างเต็มอิ่มยิ่ง “ค่ายกลของพี่วัวก็สำเร็จแล้ว ท่านไม่รู้หรอกว่า ข้ากับพี่วัวทำหินห้าธาตุขึ้นมาได้ก้อนหนึ่ง”
“นานขนาดนั้นเชียว?” เฉินสวินชะงักไป อุ้มศีรษะวัวดำตัวใหญ่ไว้ แต่กลับไม่รู้สึกเลยสักนิด
“มอ~” วัวดำตัวใหญ่พยักหน้า สิ่งที่เสี่ยวชื่อพูดเป็นความจริง
เฉินสวินผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ยังดีที่มีเสี่ยวชื่ออยู่ด้วย ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าวัวแก่จะผ่าน 50 ปีนี้มาได้อย่างไร การศึกษาค่ายกลตามลำพังน่าเบื่อกว่าการปิดด่านมากนัก