“มอ!”
วัวดำตัวใหญ่ยกตำราวิชาขึ้น พลางร้องเรียกเฉินสวินเสียงดัง “มอ ๆ!”
“มีอะไรหรือ เจ้ากระบือเฒ่า” เฉินสวินกำลังมองแผนที่ทะเลอยู่ จึงหันไปตามเสียง
วัวดำตัวใหญ่กำลังถือวิชาฝึกกายเล่มหนึ่ง แม้จะเป็นวิชามาร แต่ก็พิสูจน์ได้ว่าอย่างน้อยแคว้นต้าหลีก็มีวิชาฝึกกายสายหลักอยู่
“หืม” เฉินสวินหรี่ตาลงเล็กน้อย ส่งญาณเข้าไปตรวจสอบ
วิชาฝึกกายนี้ใช้เลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตที่บำเพ็ญเซียนมาหล่อเลี้ยงร่างกายตนเอง มิน่าเล่าตอนนั้นถึงได้ซัดจนร่างของคนทั้งสองไม่แหลกสลาย แต่กะโหลกกลับร้าว
“แต่วิชามารนี้มีปัญหาชัดเจน ฝึกจนขั้นหยวนอิงยังเกิดปัญหา”
เฉินสวินส่ายหน้ายิ้ม “ข้าเห็นสถานที่แห่งหนึ่งบนแผนที่ทะเล เป็นเขตหวงห้ามของทะเลตะวันตก บางทีอาจมีสิ่งที่พวกเราต้องการอยู่ก็ได้”
วัวดำตัวใหญ่พยักหน้าหงึกหงัก ก่อนทำลายวิชามารเล่มนั้นทิ้ง พี่ใหญ่บอกว่าไร้ประโยชน์ ย่อมต้องไร้ประโยชน์ มันจึงไม่คิดเสียเวลาศึกษาให้เปลืองแรง
เสี่ยวชื่อยังคงง่วนอยู่กับหินวิญญาณ ใช้ญาณคำนวณจำนวน ส่วนเปลวเพลิงก็ยังลุกอยู่ด้านหลังมัน ราวกับกลัวว่าจะมีอะไรบนเกาะพุ่งออกมาโจมตี
“พี่สวิน พี่วัว มีทรัพยากรบำเพ็ญเซียนมากมายขนาดนี้ พวกเราไม่จำเป็นต้องเสี่ยงแล้วก็ได้”
“โอ้?”
“มอ?”
“พวกเรากลับไปที่เทียนต้วนกันเถอะ... อ๊าก!!!”
เสี่ยวชื่อยังพูดไม่ทันจบ เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่ก็จับมันไว้คนละด้าน ก่อนโยนออกไปทันที มันกรีดร้องสนั่นกลางอากาศ แล้วร่วงลงทะเลดังตูม
เสี่ยวชื่อแทบร่ำไห้ มันขึ้นฝั่งทั้งตัวเปียกโชก จากนั้นก็ไม่กล้าพูดมากอีก เอาแต่ก้มหน้าก้มตานับหินวิญญาณต่อ บางครั้งก็หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์
“ที่นี่อยู่ต่อไม่ได้แล้ว ผู้ฝึกมารขั้นหยวนอิงพวกนี้ต้องไม่ได้ถูกเสี่ยวเฮ่อล่อมาที่นี่แน่”