บัดนี้เฉินสวินเข้าใจในที่สุดแล้วว่าเหตุใดระบบจึงมีข้อจำกัด และเหตุใดเมื่อระดับพลังเพิ่มสูงขึ้น แต้มที่เพิ่มได้จึงมีจำนวนมากขึ้นตามไปด้วย
หัวใจสำคัญอยู่ที่ร่างกายจะทนรับไหวหรือไม่ เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่เพิ่มแต้ม มือถึงกับหักไปเลย...
หากเพิ่มแต้มอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ระดับพลังกลับไม่สูงขึ้น ทั้งยังควบคุมพลังได้ไม่ดี ก็ไม่ต่างจากเล่นกับไฟจนเผาตัวเอง เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าวิชาลูกไฟจะมีอานุภาพเพียงใด
อย่างไรเสีย ตอนนั้นเขาเกือบเผากางเกงในตัวเองจนเกลี้ยง ระบบนี้ก็ปกป้องพวกเขามาโดยตลอดเช่นกัน ทว่ากลับไม่อาจมองที่มาออกเลย
“ฮ่า ๆ ได้กำไรอื้อซ่าเลยโว้ย”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เฉินสวินก็อดเผยรอยยิ้มยินดีออกมาไม่ได้ ไม่ว่าระบบนี้จะมาจากไหน เขาก็มีชีวิตมานานเกินร้อยปีแล้ว ที่เหลือก็ถือว่าได้กำไรล้วน ๆ
“โฮก?” วัวดำตัวใหญ่สะดุ้ง ก่อนจะเอาหัวดุนเฉินสวิน เจ้านี่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์อะไรอยู่กันนะ
“ไม่มีอะไร วัวเฒ่า ข้านึกถึงเรื่องดี ๆ ขึ้นมาได้”
เฉินสวินขยิบตาพลางมองวัวดำตัวใหญ่ “พวกเราไปหาวิชารากวิญญาณทั้งห้าธาตุกัน แล้วค่อยสืบถามเรื่องบางอย่างด้วย”
“โฮก ๆ~” วัวดำตัวใหญ่ร้องอย่างยินดี ก่อนจะแนบตัวเข้าหาเฉินสวิน
“ไป!”
“โฮก!”
ทั้งสองพุ่งออกจากค่ายกลในพริบตา เงาร่างทารกวิญญาณทั้งสิบสายก็หลอมรวมเข้าสู่ร่างของพวกเขา แล้วเริ่มกลืนกินปราณห้าธาตุแห่งฟ้าดินต่อไป
สองชั่วยามต่อมา ณ ศาลาริมทะเลสาบน้ำแข็งแห่งหนึ่ง
สีหน้าของจินอวี่ดูดีขึ้นมาก ผมขาวของนางกลับเปล่งประกาย นางลงมือรินชาให้เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่ด้วยตนเอง
คราวก่อนนางก็รู้แล้วว่าทั้งสองดูเหมือนจะไม่ดื่มชาของคนอื่นเลย แต่ถึงอย่างไรนางก็ต้องรักษามารยาทให้ครบถ้วน