ความเร็วของเรือเหาะยักษ์ช้าลงแล้ว วัวดำตัวใหญ่ไม่กล้าบังคับเรือให้แล่นบุ่มบ่ามอีก เรือโบราณลำนั้นราวกับเรือรบ เจตจำนงภายในน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ในทะเลต้องห้ามแห่งนี้ แยกไม่ออกแล้วว่ากลางวันหรือกลางคืน ดวงตะวันและจันทรายังคงเลือนรางเช่นนั้น มีแสงตะวันหรือแสงจันทร์สาดลงมาเป็นครั้งคราว
หึ่ง—
หึ่ง—
“พี่สวิน มีกองเรืออยู่!”
เสี่ยวชื่อร้องขึ้นด้วยความตกใจ ร่างยืนอยู่บนหัวกระเรียน พลางชี้ไปข้างหน้า “ไม่มีคนอยู่ มีเรือโบราณด้วย”
เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่มองไปตามเสียง ผ่านไปสองก้านธูป ในที่สุดก็พอมองเห็นได้ชัดขึ้น
ท่ามกลางม่านหมอกพร่า ไอน้ำฟุ้งกระจาย เรือโบราณลำหนึ่งลอยอยู่บนผิวน้ำ ด้านหลังยังมีกองเรือตามมาอีกกอง แต่กลับเงียบงันไร้ชีวิต ชวนให้ขนลุกยิ่งนัก
เห็นได้ชัดว่ากองเรือด้านหลังไม่ใช่เรือโบราณ ตัวเรือยังสมบูรณ์ดี บนเรือมีผู้บำเพ็ญของแคว้นต้าหลีอยู่เต็มไปหมด ใบหน้าซีดขาว ไร้สีเลือด
ท่าทางของพวกเขาแตกต่างกันไป ต่างนอนระเกะระกะอย่างหมดเรี่ยวแรง ราวกับถูกสังหารในชั่วพริบตา ดูเหมือนยุคสมัยที่พวกเขาจากไปจะห่างจากปัจจุบันไม่นานนัก
แววตาของเฉินสวินฉายประกายเย็นเยียบ มีแหวนเก็บของอยู่มากมาย ในที่สุดคราวนี้เขาก็ได้เห็นแล้ว
“เสี่ยวชื่อ อย่าไปแตะเรือโบราณ พวกเราจะเปิดทางให้เจ้าเอง”
เฉินสวินทะยานขึ้นฟ้า เหยียบอยู่เหนือผิวน้ำอันสงบนิ่ง “เก็บแหวนเก็บของของผู้บำเพ็ญพวกนั้นมาให้หมด”
“โฮก!” วัวดำตัวใหญ่คำรามก้อง ยืนอยู่บนผิวน้ำอีกฟากด้วยขาทั้งสี่ ทั้งสองยืนอยู่คนละด้าน เบื้องหน้าเรือโบราณที่ใหญ่โตดุจขุนเขา
กุ๊บ กุ๊บ!
ผิวน้ำเดือดพล่าน เรือโบราณราวกับจับสัมผัสของสิ่งมีชีวิตได้ จึงหยุดนิ่งอยู่กลางทะเลเช่นนั้น ก้มมองมนุษย์หนึ่งวัวหนึ่งตรงหน้า ซึ่งเล็กจ้อยราวกับมดปลวก