“มอ!” วัวดำตัวใหญ่หยิบแร่ก้อนหนึ่งที่หนาเท่าท่อนแขนขึ้นมา แล้วร้องใส่เฉินสวิน ดวงตาของมันเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
“แร่หินเสวียนย้ายดาว!”
“พี่วัว นี่คืออะไรหรือ?”
“วัตถุดิบจำเป็นสำหรับค่ายกลเคลื่อนย้าย”
ดวงตาเฉินสวินเป็นประกาย แร่หินเสวียนย้ายดาวมีสีดำสนิททั้งก้อน ทว่าภายในกลับมีจุดแสงระยิบระยับเคลื่อนที่ไปมา มองแวบแรกคล้ายมีมิติไหลวนอยู่ข้างใน ลึกลับอย่างยิ่ง
เสี่ยวชื่อเองก็ถูกแร่ก้อนนี้ดึงดูดสายตา อ้าปากค้างเล็กน้อย งดงามจริง ๆ
“รีบจัดการข้าวของ ดูว่ามีแผนผังค่ายกลอะไรบ้างหรือไม่”
เฉินสวินตะโกนลั่นขึ้นมา “พี่น้องทั้งหลาย ลงมือ!”
“มอ!”
“ไม่มีปัญหา!”
วัวดำตัวใหญ่กับเสี่ยวชื่อรีบวิ่งไปมา คัดแยกหินวิญญาณ ยาเทพ เคล็ดวิชา หนังสือ และแผนผังค่ายกลออกเป็นหมวดหมู่
เฉินสวินสนใจเคล็ดวิชากับหนังสือเป็นอย่างมาก วัวดำตัวใหญ่สนใจแผนผังค่ายกลกับยาเทพ ส่วนเสี่ยวชื่อกอดหินวิญญาณไว้แล้วดูดกลืนอย่างละโมบ
ทว่าวัวดำตัวใหญ่กลับผิดหวังอยู่บ้าง ทั้งหมดล้วนเป็นค่ายกลสังหาร ไม่มีแผนผังค่ายกลเคลื่อนย้ายเลย
เฉินสวินกอดหนังสืออ่านอยู่ใต้ต้นไม้ เนื้อหาในนั้นบันทึกเรื่องราวพิสดารเหนือจินตนาการเอาไว้หลายเรื่อง ภาพรวมของแคว้นต้าหลีค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในความคิดของเขา
เรือเหาะยักษ์แล่นฝ่าชั้นหมอกไอน้ำทีละระลอก ลอยลำอย่างเชื่องช้าอยู่ในทะเลต้องห้าม
ทุกวันเสี่ยวชื่อกับวัวดำตัวใหญ่ส่งเสียงเอะอะขณะควบคุมเรือเหาะยักษ์ อึกทึกจนชวนปวดหัว ตอนนี้พวกมันเห็นเรือโบราณเมื่อไรก็เลี่ยงไปอีกทาง สู้ไม่ไหว
แต่กองเรือหรือเรือลำใหญ่ของเหล่าผู้บำเพ็ญ พวกมันไม่ปล่อยให้รอดไปแม้แต่ลำเดียว เก็บแหวนเก็บของ ทำพิธีกรรม ครบวงจร
ทะเลต้องห้ามกว้างใหญ่ไพศาล ไร้ขอบเขต พวกเขาล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมาย ทรัพย์สมบัติในครอบครองก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกวันวัวดำตัวใหญ่ป้อนยาเทพอายุพันปีกับหินวิญญาณให้เสี่ยวชื่อ ในที่สุดระดับการบำเพ็ญของมันก็เริ่มเพิ่มขึ้น ทว่ากลับราวกับหลุมไร้ก้น ความเร็วในการฝึกฝนไม่ต่างจากตอนที่พวกเขามีรากวิญญาณห้าธาตุ
เฉินสวินเอนกายใต้ต้นไม้ พลิกอ่านหนังสือทีละหน้า มองดูวัวดำตัวใหญ่กับเสี่ยวชื่อร้องอุทานไม่หยุด มุมปากแต้มรอยยิ้มบาง
……