“ระวัง!”
ทันทีที่พวกเขาล่องเข้าสู่ทะเลต้องห้ามอย่างแท้จริง แรงกดดันแห่งฟ้าดินอันไร้ที่มาก็ถาโถมเข้ามา สีหน้าเฉินสวินพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
“มอ~” ลมหายใจของวัวดำตัวใหญ่แปรปรวน ปากอ้าค้าง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน มันพ่นลมหายใจออกมาหลายครั้งติดกัน
เสี่ยวชื่อเพียงรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง กลับไม่ได้ทรมานเท่าเฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่
เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่กำลังถูกเจตจำนงหลายสายเข้าโจมตี สิ่งที่ถูกโจมตีไม่ใช่พลังเวทหรือญาณภายในร่างกาย หากเป็นเจตจำนงของพวกเขาโดยตรง
“สมกับเป็นดินแดนที่ก่อกำเนิดโลกขึ้นเอง เจตจำนงตกค้างจากยุคโบราณเหล่านี้เปี่ยมด้วยจิตสังหาร ยิ่งผู้แข็งแกร่งมากเท่าใด กลับยิ่งถูกโจมตีหนักหน่วงเท่านั้น”
ร่างเฉินสวินโคลงวูบ ชุดโจรปล้นปกคลุมทั่วร่าง แม้อาการจะดีขึ้นไม่น้อย แต่แรงปะทะจากเจตจำนงยังคงอยู่ “เจ้าวัว เสี่ยวชื่อ รีบสวมชุดเสีย!”
“มอ!”
“ขอรับ พี่สวิน!”
เสี่ยวชื่อตอบรับอย่างยากลำบาก ชุดโจรปล้นปรากฏออกมาจากขนของมัน ทว่ามันยังไม่ได้หลอมชุดนี้ให้เป็นของวิเศษประจำกาย
มันคิดว่า หากวันหน้าพลังฝึกตนของตนตามไม่ทัน อย่างน้อยตอนลงจากเรือก็ยังคืนให้พี่ใหญ่ทั้งสองได้
หลังสวมชุด สีหน้าของพวกเขาก็ผ่อนคลายลง ดูดีขึ้นไม่น้อย เสี่ยวชื่อแอบทึ่ง สมกับเป็นของวิเศษที่พี่สวินมอบให้ แม้แต่หัวก็ไม่มึนงงเท่าเดิมแล้ว
เฉินสวินเหินไปยังขอบเรือ มองผืนน้ำทะเลสีดำทะมึน เจตจำนงนี้ถาโถมมาจากทั่วทุกทิศ หลบก็ไม่ได้ เลี่ยงก็ไม่พ้น หากอยู่ที่นี่นานเข้า เกรงว่าจะถูกโจมตีจนสติเลอะเลือนและธาตุไฟเข้าแทรก
“มอ~~~” วัวดำตัวใหญ่ผ่อนคลายลงไม่น้อย มันกับพี่ใหญ่แบกรับแรงกดดันหนักที่สุด อันตรายในโลกบำเพ็ญเซียนมีอยู่ทุกหนแห่งจริง ๆ