“เจ้าวัวเฒ่า เที่ยวนี้ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ” เฉินสวินหัวเราะลั่น รอบด้านเต็มไปด้วยแสงไฟ ลูกไฟขนาดมหึมาลอยวนอยู่ทั่วทุกแห่ง
“มอ~~” ดวงตาของวัวดำตัวใหญ่เป็นประกาย ไม่รู้ว่าจะมีผู้บำเพ็ญคนไหนเก็บสิ่งนี้ไปหรือไม่
“หืม? เหตุใดถึงมีกระดูกมากมายเพียงนี้”
“มอ!”
ทั้งสองกวาดตามองไปรอบด้าน พื้นดินเต็มไปด้วยโครงกระดูกสีขาวขนาดมหึมา บางร่างใหญ่เท่าภูเขา ดูไม่เหมือนมนุษย์ แต่คล้ายสัตว์วิญญาณ
เฉินสวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ระหว่างทางที่ดำน้ำลงมา ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดเลย แล้วโครงกระดูกเหล่านี้มาจากไหนกัน
ตูม!
เฉินสวินเหยียบอากาศร่อนลงมา ก่อนทิ้งตัวกระแทกพื้นอย่างหนัก พื้นดินล้วนเป็นหินสีดำสนิทคล้ายผนังหุบเหว แข็งแกร่งอย่างยิ่ง วัวดำตัวใหญ่ก็ตามลงมาด้วย
เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้น โครงกระดูกจำนวนมากรอบข้างค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าธุลี เห็นแล้วเปลือกตาของทั้งคู่กระตุกระรัว นี่หมายความว่าอย่างไร พวกเขาไม่ควรมาที่นี่หรือ?!
ก้นหุบเหวมืดมิดสุดลูกหูลูกตา ทุกแห่งมีแสงริบหรี่สีคล้ำส่องออกมา พร้อมสายลมเย็นเยียบที่พัดกรูเกรียวไม่ขาดสาย
“เจ้าวัวเฒ่า จุดที่มีแสงคล้ำเหล่านั้นล้วนเป็นแร่ อย่าปล่อยให้หลุดมือไป”
“มอ!”
วัวดำตัวใหญ่พยักหน้า สายตามองไปยังพื้นหลายจุด ล้วนมีแร่ชนิดนี้ฝังอยู่ บ้างเล็กเท่าเม็ดหยก บ้างใหญ่เท่าหินผา
เฉินสวินกวาดตามองไปทั่ว คอยดูว่ามีแหวนเก็บของหรือถุงเก็บของตกหล่นอยู่หรือไม่
ในเมื่อครั้งหนึ่งเคยมีสิ่งมีชีวิตมาที่นี่ ก็แสดงว่าแต่เดิมสถานที่แห่งนี้ไม่ได้อันตรายถึงเพียงนี้ สายลมเย็นเยียบที่แร่เหล่านี้ปลดปล่อยออกมา คงสะสมมานานหลายปี
แต่ตอนนี้สถานที่แห่งนี้คงแตะต้องไม่ได้แล้ว สายลมเย็นเยียบสะสมมากเกินไป
“มอมอ!” จู่ ๆ วัวดำตัวใหญ่ก็ร้องเรียกจากจุดหนึ่ง
“มีอะไรหรือ เจ้าสหายวัว?” เฉินสวินก้าวออกไปหนึ่งก้าว พลันมาถึงตรงหน้าวัวดำตัวใหญ่
บริเวณรอบนี้ไม่มีทั้งถุงเก็บของและแหวนเก็บของ แม้แต่โครงกระดูกก็แตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีทันทีที่พวกเขาสัมผัส