ครึ่งปีต่อมา นอกเมืองเล็กแห่งหนึ่งในแคว้นติ้งฮุ่ย แคว้นต้าหลี
ทอดสายตามองไปสุดลูกหูลูกตา มีเพียงทะเลทรายสีเหลืองกว้างไกลไร้ที่สิ้นสุด ผู้คนแทบไม่ย่างกรายมาถึงที่แห่งนี้ อารามแห่งหนึ่งตั้งโดดเดี่ยวอยู่บนภูเขาเขียวขจี
สระสวนรกร้างเปล่าเปลี่ยว ชวนให้ทอดถอนใจต่อเรื่องราวที่ล่วงเลย นกหงส์บินลับฟ้าไกล ลานทางเดินหอมกรุ่นไร้ผู้คน มีแต่ตะไคร่เขียวชอุ่มกับฝุ่นทรายสีเหลืองจับหนา
แสงอาทิตย์ยามอัสดงแดงฉานดุจโลหิต ท้องฟ้าแทบสูญสิ้นความเรืองรองสุดท้าย เหลือเพียงความโศกเศร้าอาดูร
เงาร่างสามสายปรากฏขึ้นที่เชิงเขา กาลเวลาไร้ปรานี สถานที่แห่งนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ภายในอารามเสียงฌานก็ไร้ชีวิตชีวาเช่นวันวาน ราวกับเหลืออยู่เพียงสองคน
เจ้าอาวาสนั่งนิ่งอยู่ในอาราม ดวงตาหรี่ปิด ริมฝีปากเม้มแน่น ศิษย์คนโตยืนอยู่ด้านนอก สีหน้าเฉยชาเจือความหดหู่
โคมไฟสลัวในมือของเขาไหวเอนตามแรงลม แสงริบหรี่ที่ยังหลงเหลือดูราวกับพร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ
เฉินสวินขมวดคิ้วน้อย ๆ ตลอดทางนี้เขาได้ยินข่าวลือเลวร้ายมามากมายแล้ว
กลิ่นคาวเลือดในสิบแคว้นพุทธแห่งแคว้นต้าหลีเข้มข้นผิดปกติ ที่นี่ดูเหมือนเป็นสถานที่พำนักแห่งสุดท้าย
“มอ~” วัวดำตัวใหญ่ส่งเสียงต่ำ พลางมองเฉินสวิน
เสี่ยวชื่อกลอกตาไปมา หมอบอยู่บนหลังวัวดำตัวใหญ่โดยไม่พูดสักคำ พี่สวินอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
พวกเขาค่อย ๆ ก้าวเดิน ทิ้งเงาพร่าเลือนไว้เป็นสายบนภูเขา แม้แต่สายลมเย็นที่พัดผ่านก็ยังส่งเสียงอื้ออึง
ภายในอาราม สายลมอ้างว้างสับสนไร้ทิศทางยังคงพัดผ่าน
เจ้าอาวาสลืมตาขึ้น ดวงตาขุ่นมัวอย่างยิ่ง ไม่เหลือแววกระจ่างใสอีกต่อไป ทั่วร่างเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งวัยชรา
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ประนมมือ แล้วก้าวออกจากโถงทีละก้าว รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “ประสก อาตมาทำให้ท่านผิดหวังแล้ว”
เฉินสวินอยู่ห่างจากเขามาก จึงเอ่ยเสียงกังวานว่า “เจ้าอาวาส ไม่พบกันหลายปี ท่านดูไม่สง่างามเหมือนแต่ก่อนแล้ว”