สิบปีต่อมา หน้าเรือนพักบนยอดเขามีโต๊ะหินตั้งอยู่ตัวหนึ่ง
เฉินสวินกำลังจิบชาบำรุงสุขภาพ ส่วนเจิ้งอี้ก็ดื่มชาวิญญาณอยู่ตามลำพัง วัวดำตัวใหญ่ถอยไปนั่งอ่านหนังสืออยู่ไกลลิบ ฟังไม่รู้เรื่องว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน
「เฉินสวิน เจ้าคิดจะข้ามที่ราบใหญ่เทียนต้วนหรือ?」
「ใช่ อยากไปดูอีกฟาก หากไม่มีทางไป พวกเราก็กลับมา」
「เตรียมหินวิญญาณไว้เพียงพอหรือไม่ แล้วยาสำหรับเติมพลังเวทด้วย ที่นั่นเป็นดินแดนไร้พลังวิญญาณ」
เจิ้งอี้ขมวดคิ้ว ลูบเคราขาวพลางกล่าวว่า「เคยมีผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงข้ามไปมา ใช้เวลาถึง 500 ปี ก็ยังไม่พบปลายทาง」
「เจิ้งอี้ หากไม่มีทาง แล้วตำนานเรื่องมหาอาณาจักรอีกฟากหนึ่งมาจากไหนกัน?」
เฉินสวินเลิกคิ้ว คนจากสำนักเซียนทั้งสิบย่อมต้องรู้เรื่องมากมาย บัดนี้พวกเขาเรียกกันเป็นสหาย ไม่ได้เรียกสหายร่วมวิถีอีกแล้ว
「ขอให้ข้าผู้เฒ่าไตร่ตรองดูก่อน」
เจิ้งอี้แสดงสีหน้าครุ่นคิด พลางนึกถึงบันทึกโบราณของสำนักที่เคยอ่านมา「ที่ราบใหญ่เทียนต้วนในอดีตมิได้เป็นเช่นนี้ และมิใช่ทะเลทรายอย่างแน่นอน บรรพชนเคยพบร่องรอยของค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดใหญ่」
「โอ้?」
「ที่ราบใหญ่เทียนต้วนน่าจะเคยเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มีบางสิ่งกัดกร่อนพลังวิญญาณอยู่ที่นั่น อาจเป็นอันตรายได้」
「ข้าเองก็เคยศึกษาเรื่องนี้ มีบางสิ่งกัดกร่อนพลังวิญญาณจริง ๆ!」
เฉินสวินมีสีหน้าตื่นเต้น สมแล้วที่เป็นคนจากสำนักเซียนทั้งสิบ ช่างรู้เรื่องมากกว่าจริง ๆ「เช่นนั้นก็แปลว่ามีเส้นทางอยู่จริงสินะ?」
「ย่อมมี」เจิ้งอี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างหนักแน่นว่า「แต่ด้วยความเร็วของเรือเหาะและอายุขัยของผู้บำเพ็ญในปัจจุบัน การสำรวจเช่นนี้ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง」