นางก้าวเข้ามาขวางเฉินสวินอย่างเชื่องช้า “สหายเต๋า พอจะสนทนากันสักหน่อยได้หรือไม่?”
“เชิญกล่าวมาได้เลย”
“สหายเต๋าเป็นผู้บำเพ็ญอิสระหรือ? หากคิดจะออกทะเล เชิญมาที่สมาคมการค้าเฉิงเฟิงของข้าได้ ส่วนแบ่งจากการล่าสัตว์ทะเลจะ...”
“สหายเต๋า พวกเรายังไม่มีแผนการเช่นนั้น”
เฉินสวินเข้าใจในทันที ที่แท้ก็มาเกณฑ์คนไปเป็นลูกจ้างนี่เอง “พูดตามตรง พวกเราไม่รู้เรื่องทะเลซีไห่ จึงยังไม่มีความคิดจะออกทะเล”
พวกเขาเลิกเป็นลูกจ้างมาหลายปีแล้ว ตอนนี้ตัวเองเป็นเถ้าแก่ต่างหาก
“เช่นนั้นข้าคงไม่รบกวนสหายเต๋าแล้ว” สตรีอาภรณ์เขียวถอยหลบไปด้านข้างหนึ่งก้าว “หากสนใจ หวังว่าสหายเต๋าจะพิจารณาสมาคมการค้าเฉิงเฟิงของข้าให้มาก”
“แน่นอน”
เฉินสวินพยักหน้ายิ้ม ๆ ก่อนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
สตรีอาภรณ์เขียวเพียงมองตามเขาอีกสองครั้ง จากนั้นก็หันกลับไปยังค่ายกลเคลื่อนย้าย เริ่มมองหาลูกจ้างคนใหม่
บนถนนสายกว้าง กลิ่นคาวอันเป็นเอกลักษณ์ของมหาสมุทรพัดโชยเข้าปะทะใบหน้า ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญที่วางขายสัตว์ทะเล เสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังกึกก้อง เต็มไปด้วยบรรยากาศคึกคักของชีวิตสามัญ
“ปลาอู๋เสวียน สัตว์ทะเลขั้นสร้างฐานช่วงกลาง ขายทั้งตัวเท่านั้น โอสถปีศาจสมบูรณ์ ผู้เสนอราคาสูงสุดได้ไป!”
“ที่แท้ก็ปลาอู๋เสวียน นี่เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อสหายเต๋าที่ฝึกพลังเนตร!”
“หึ ๆ สายตาแหลมคมนัก นี่เป็นผลงานจากการร่วมมือกับสหายเต๋าหลายคน กว่าจะล่ามาได้ไม่ง่ายเลย”
“ข้าซื้อเอง! อย่ามาแย่งกับข้า!”
……
บนถนนมีผู้บำเพ็ญรายล้อมอยู่ทุกแห่ง เฉินสวินกับพวกยืนอยู่ริมฝูงชน มองจนตาลาย บางครั้งก็ส่งเสียงอุทานพร้อมกับผู้บำเพ็ญเหล่านั้น
พวกเขาไม่เคยเห็นสัตว์ทะเลเหล่านี้มาก่อน แม้แต่ในตำราภาพสัตว์วิญญาณที่เคยอ่านก็ไม่มีข้อมูลของสัตว์ทะเลเหล่านี้
ญาณของพวกเขาเชื่อมถึงกัน เสี่ยวชื่อเปิดโหมดสนทนากลุ่มขึ้นมา
“พี่สวิน พี่วัว สัตว์ทะเลพวกนี้ไม่เหมือนสัตว์วิญญาณในที่ราบใหญ่เทียนต้วนของเราเลย”
เสี่ยวชื่อกลืนน้ำลาย อวดเก่งขึ้นทุกที “ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าสัตว์วิญญาณขั้นสร้างฐานจะมีขั้นแก่นทองด้วย”