"นี่…นี่คือการแบกหนามขอขมา?"
เกาหยางจ้องมองภาพเบื้องหน้า สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นพิกล
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ซ่งชิงชิงจะมาไม้เด็ดเช่นนี้
เบื้องหลังเรื่องนี้ ต้องมีผู้ชี้แนะ!
หากเขาจัดการไม่ดี ก็จะเป็นการมอบชื่อเสียงด้านความรักมั่นให้แก่ซ่งชิงชิง ส่วนตัวเขากลับจะถูกเล่นงานกลับ
เพราะผู้ที่อ่อนแอกว่า ย่อมได้รับความเห็นใจมากกว่าโดยธรรมชาติ
ข้อนี้ เกาหยางผู้หยั่งรู้จิตใจมนุษย์ย่อมประจักษ์แจ้ง
แต่นางซ่งชิงชิงก็ใช่ว่าจะเป็นคนธรรมดา สตรีผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี กลับยอมลดเกียรติมาถึงหน้าจวนติ้งกั๋วกงด้วยตนเอง กระทำการแบกหนามขอขมาเช่นนี้
ถูกผู้คนจับจ้องดั่งลิง แม้จะหน้าด้านเพียงใด หากจิตใจไม่แข็งแกร่งพอ ก็ยากจะทานทน!
ทว่าเกาหยางก็มิได้ประหลาดใจจนเกินควร เรื่องนี้คงเป็นเพราะข่าวจากรัฐจ้าวส่งถึงตระกูลซ่ง ทำให้อีกฝ่ายไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้อีกต่อไป
บัดนี้จวนติ้งกั๋วกงกำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด ตัวเขาก็ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของขุนนาง อำนาจบารมีแผ่ไพศาล
ตระกูลซ่งต้องการซ่อมแซมความสัมพันธ์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด
"เกาหยาง…วันนั้นที่ข้าถอนหมั้น เป็นความผิดของข้าเอง เมื่อผิดแล้ว ก็ต้องรับโทษ"
"บัดนี้ข้ามาแล้ว ข้าไม่ต้องการสิ่งใด เพียงหวังว่าเจ้าจะให้อภัยข้า หากเจ้ายังมีโทสะ จะทำเช่นไรกับข้าก็ได้"
"ข้าเพียงหวัง…ว่าเจ้าจะให้โอกาสข้า โอกาสที่เราจะหวนกลับไปสู่วันวาน"
ซ่งชิงชิงกัดริมฝีปากแดงระเรื่อ พูดกับเกาหยางอย่างเจ็บปวด