ครืนครืน!
นอกราชสำนัก
สายลมใสพัดวูบมาจากแดนไกล กวาดตลบทั่วท้องพระโรง อาภรณ์ขุนนางบุ๋นจำนวนมากถูกซัดพลิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงงัน
รบตาย 158 คน ตัดหัวข้าศึกได้ 1,356 คน แถมยังจับพวกซงหนูเป็นเชลยได้หลายพัน สังหารอ๋องน้อยแห่งดินแดนเหอซีไปอีกหนึ่ง!”
เทียบสัดส่วนทหารเสียกับข้าศึกตาย ถือเป็นชัยชนะครั้งใหญ่ที่ไม่มีใครตั้งข้อกังขาได้!
เหยียนเจิงมีสีหน้าละอายใจ รู้สึกสะเทือนใจ
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เพื่อขัดขวางการออกศึกครานี้ เขาใช้พละกำลังทั้งหมดห้ามปราม เอาแต่คิดว่าศึกครั้งนี้จะพ่าย มหาจักรวรรดิเฉียนจะต้องก้าวพลาดครั้งใหญ่
แต่บัดนี้ข่าวดีแห่งชัยชนะ กลับประหนึ่งฝ่ามืออันดังสนั่น ตบลงบนใบหน้าเก่าแก่นั่นอย่างไร้ปรานี
เจ็บ!
หน้านี่ ปวดเสียจริง!
ทว่าเหยียนเจิงกลับยินดีมาจากก้นบึ้งหัวใจ
อู่จ้าวกำหมัดแน่น ออกแรงทีละน้อย
ภายในใจนางเองก็คลื่นยักษ์ซัดสาด!
นางรู้อยู่แก่ใจว่างานนี้เกาหยางไม่มีทางทำให้นางผิดหวัง!
ทั้งหล้าใต้ฟ้านี้ ผู้ที่ปราบซงหนูได้ มีราชันย์แห่งความตายเพียงผู้เดียว!
ชัยชนะไพศาลครานี้ จะทำเอาทั้งมหาจักรวรรดิเฉียนเดือดพล่าน!
ทหารเกราะทมิฬเอ่ยว่า “ทว่าท่านอัครเสนาบดีเกาไม่สาแก่ใจต่อศึกนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“ยังไม่สาแก่ใจอีกหรือ?” อู่จ้าวหน้าตื่น
“ท่านอัครเสนาบดีเกากล่าวว่า ทัพใหญ่จู่โจมกระทันหัน แถมยังได้เปรียบทั้งยุทโธปกรณ์และกำลังพลเหนือกว่าแท้ๆ แต่ไปตีเผ่าหมาป่าสีเทาแค่กระจ้อยร่อย ยังต้องเสียพี่น้องไปถึงหนึ่งร้อยห้าสิบคน นับว่าไม่สมควรพ่ะย่ะค่ะ”
ช่วงเวลาหนึ่ง
ท้องพระโรงเงียบเสียงเข็มตก
ลวี่เจิ้นหน้าเก่าแดงก่ำ หลุดปากด่าอย่างอดไม่ไหวว่า “ไอ้เด็กเหม็นนี่ มันมาขอรับโทษหรือมาอวดกันแน่? สัดส่วนสูญเสียหนึ่งต่อสิบ ยังว่าร้ายแรงอีก? ถ้าเช่นนี้ยังร้ายแรงอยู่ พวกเราแม่ทัพเฒ่าอย่างนี้ก็เอาดาบเชือดคอตายเสียให้หมดยังจะดีกว่า”
ฉินเจิ้นกั๋วก็เอ่ยขึ้นว่า
“ศึกแรกไอ้เด็กเหม็นนี่พาคนแปดร้อยตามติ้งกั๋วกงออกรบ ก็ไปบุกขุดโพรงของซงหนูตานอวี๋โดยตรง ศึกสองนำกองทหารหัวกะทิหลายหมื่นของมหาจักรวรรดิเฉียนเรา ตีเข้าเหอซี จะตัดแขนข้างหนึ่งของเฮ่อเหลียนฉา!”