ในเวลาเดียวกัน
ณ ดินแดนแม่น้ำ
“ฮี้!”
“ฮี้! ฮี้!!”
บนทุ่งหญ้า ทหารม้านับหมื่นกำลังบุกตะลุย แผ่นดินสั่นสะเทือน เสียงคำรามก้องฟ้า
เกาหยางนำทัพพุ่งเข้าโจมตี สีหน้าเคร่งขรึมดุดัน
พร้อมกับการโจมตีอันรวดเร็ว และข่าวที่ผู้สอดแนมส่งมา
เบื้องหน้า ชนเผ่าซงหนูขนาดไม่เล็กก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเกาหยางเช่นกัน
เช่นเดียวกับเผ่าหมาป่าสีเทาก่อนหน้านี้ เกาหยางนำกองทหารม้าเหล็กแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนยกทัพเข้าโจมตีกะทันหัน ไม่ได้ให้เวลาแก่ชาวซงหนูพวกนี้ได้ตั้งตัวเลย
เมื่อเห็นกองทหารม้าแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนที่บุกเข้ามา ชาวซงหนูพวกนี้ต่างก็ตะลึงงันไปหมด
“ทหารม้า?”
“ทหารม้ามาจากที่ใดกัน?”
“มหาจักรวรรดิเฉียนบุกมาแล้ว พวกมันไม่ได้ออกจากเมืองซ่างหลิน แต่กลับบุกเข้ามาในดินแดนแม่น้ำ เหตุใดจึงไม่มีข่าวคราว?”
ทั่วทั้งเผ่าซงหนูเกิดความโกลาหลในทันที เสียงตื่นตระหนกของชาวซงหนูดังก้องไปทั่ว!
ทั้งชาย หญิง และเด็กต่างแตกตื่นอลหม่าน ราวกับแมลงวันหัวขาด วิ่งพล่านไปทั่วค่าย พยายามหาทางหนี
แน่นอนว่ายังมีนายทหารซงหนูบางส่วนที่จับอาวุธ ขึ้นม้าศึก เตรียมต่อต้านข้าศึก
“ฆ่า!”
“พวกเราอย่าแตกตื่นเป็นอันขาด ตามข้ามา!”
“หากพวกเราพ่ายแพ้แล้วหนี ก็จะเป็นดั่งลูกแกะรอเชือด สู้รบกับทหารม้ามหาจักรวรรดิเฉียนพวกนี้ยังมีหนทางรอดอยู่บ้าง หากหนีแล้ว ทุกอย่างก็จบสิ้น!”
ชนเผ่าซงหนูมักตั้งถิ่นฐานอยู่ริมน้ำ บริเวณรอบๆ ล้วนเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ นี่คือรากฐานของการดำรงชีวิต แต่ในขณะเดียวกันนั่นก็หมายความว่า หากทหารม้ายกเข้ามาโจมตี ก็ยากจะหลบหนี