"ฮื่บ!"
แม้แต่ฉู่ชิงหลวนและคนอื่น ๆ ยังฟังแล้วสะเทือนใจสุดขีด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฝูโป๋ที่ดำเนินชีวิตอย่างซื่อตรงมาทั้งชีวิต
ยามนี้
สมองของเขาอื้ออึงไปหมด ความคิดในหัวว่างเปล่า
สิ่งที่เกาหยางพูด ทำให้รู้สึกว่า... เหมือนกับว่าการเป็นคนรับใช้แล้วไม่เก็บค่าแรงชานั้น กลับกลายเป็นคนบาปมหันต์
โลกทัศน์ของเขาพังทลายลงในพริบตา!
แต่เขากลับโต้เถียงไม่ออกแม้แต่ครึ่งประโยค กลับยิ่งรู้สึกว่าเกาหยางพูดอย่างมีเหตุผลยิ่งนัก
คนที่แม้แต่ค่าแรงชายังไม่ยอมให้ จะมีความจริงใจมาขอร้องให้ช่วยเหลืออะไรได้เล่า?
การคัดกรองเช่นนี้ นับว่าไม่ไร้เหตุผลเลยจริง ๆ!
ฉู่ชิงหลวนนึกไปถึงคำสั่งสลายอำนาจอ๋องแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากด้วยดวงตางดงามวาววาม "ท่านพี่ ท่านคิดว่า... เหล่าอ๋องชายแดนพวกนั้นจะมาหาท่านเพื่อหาทางออกงั้นหรือ?"
เกาหยางมองฉู่ชิงหลวนอย่างชื่นชมเป็นครั้งแรก ก่อนจะมองไปยังหิมะที่กองอยู่ภายในลานบ้าน หยักมุมปากยิ้มน้อย ๆ "ถูกต้อง!"
"คำสั่งสลายอำนาจอ๋องออกจากมือข้า ข้าย่อมรู้ดีถึงพลังของมัน ตอนนี้ฝ่าบาททรงมีบารมีสูงส่ง ทรงถือดินปืนไว้ในพระหัตถ์ มีกรรมวิธีการตีดาบแบบใหม่ สูตรปูนซีเมนต์ และสูตรสุราเข้มข้น ด้วยกำลังของประเทศชาติถึงเพียงนี้ เหล่าอ๋องชายแดนไม่มีทางพลิกกระดานได้เลย"
"เมื่อพลิกกระดานไม่ได้ คำสั่งสลายอำนาจอ๋องนี้ก็เป็นแผนเปิดเผยทั่วยุคสมัยอย่างไม่มีข้อกังขา!"
"พวกเขาไม่อาจรอความตายได้ ก็ย่อมต้องเหมือนนักพนัน ที่หาทางสู้เป็นครั้งสุดท้าย แม้จะล้มเหลวก็ไม่สูญเสียอะไรมากนัก"
พูดมาถึงตรงนี้ เกาหยางจงใจหยุดชั่วขณะ