ในช่วงเวลาเดียวกัน
พระราชวังหลวง
นอกตำหนักหนังสือดันเกิดเสียงฝีเท้ารีบรุดดังขึ้น
จางผิงรีบรุดเข้ามาภายใน ประสานมือคำนับกล่าวว่า
“ฝ่าบาท!”
“มีข่าวจากนอกเมืองฉางอันมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่ออู่จ้าวได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันทีแล้วถาม
“เจียเย่รับมือแผ่นประกาศคำอธิษฐานเหล่านั้นอย่างไร”
“เจิ้นก็สงสัยนักว่ากับดักสรรเสริญจนเป็นโทษนี้ นางจะแก้ได้อย่างไร!”
จางผิงรีบตอบว่า “กราบทูลฝ่าบาท พุทธบุตรเจียเย่เมื่อเผชิญคำอธิษฐานอันเหลือเชื่อเหล่านั้น กลับเลือกที่จะรับทั้งหมด”
“ว่าไงนะ?”
“นางรับทั้งหมด?”
ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนพักตร์ของอู่จ้าว
เสี่ยวหยวนที่ยืนอยู่เบื้องข้างก็ตาโต เต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
ข้างในนั้น... มีทั้งคำอธิษฐานให้ฟื้นคืนจากความตาย ให้เงินทอง ให้ตำแหน่งบรรดาศักดิ์ ฯลฯ อันเหลือเชื่อนับไม่ถ้วน สรรพสิ่งของผู้คนทั้งปวงล้วนอยู่ในนั้นสิ้นดี
แต่เจียเย่กลับรับ?
จางผิงพยักหน้ากล่าวว่า
“เป็นเช่นนั้นจริงพ่ะย่ะค่ะ!”
“เจียเย่เมื่อถูกอัครเสนาบดีเกาว่ากล่าว ไม่ได้กล่าวว่าตนทำไม่ได้ หากกลับถามประชาชนก่อนว่าเหตุใดจึงขอทรัพย์ ขอบรรดาศักดิ์ ขอหญิงงาม แล้วบังคับตีความคำอธิษฐานอันเหลวไหลเหล่านั้น ให้กลายเป็นความปรารถนาของประชาชนที่มีต่อการอยู่อาศัยอย่างสงบ ความมั่งคั่ง และชีวิตอันงดงาม”
“แล้วจึงกล่าวว่าคนเหล่านั้นมิใช่ศิษย์นิกายพุทธ แต่เมื่อประชาชนเดินทางมาเพราะนาง เหตุและผลนี้นางก็ยอมรับทั้งหมด!”