ปัง!
วาจาของหูซานเหนียงเหมือนสายฟ้าฟาดกลางดินราบ ระเบิดขึ้นอีกครั้งในโรงพนันชิงหยุนฟางที่กำลังคลุ้งไปด้วยเสียงอื้ออึง!
“ลูกเต๋าปรอท? โรงพนันชิงหยุนฟางโกงจริงหรือ?”
“ให้ตายสิ หูซานเหนียงยอมรับเองแล้ว!”
“ไม่แปลกที่ข้าจะแพ้ยับเยินก่อนหน้านี้ ให้ตายเถอะ นี่มันร้านขายของโสโครกชัด ๆ!”
“คืนเงิน! คืนเงินที่พวกเราทายไปก่อนหน้านี้มา!”
ชั่วขณะนั้น บรรดานักพนันต่างพากันโกรธแค้นเป็นฟืนเป็นไฟ โดยเฉพาะพวกที่เคยแพ้เงินที่นี่ ต่างตาแดงก่ำและด่าทอเสียงดังลั่น
แต่เสือพนันเฒ่าบางคนสังหรณ์ใจถึงสิ่งผิดปกติ จึงค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ประตู คอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวบนสนามอย่างไม่กะพริบตา
เกาฉางเหวินมองหูซานเหนียงที่ยอมรับการโกงอย่างไม่สะทกสะท้าน แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“บัดซบ!”
“ยัยแก่คนนี้…นางระเบิดตัวเองงั้นหรือ? นางคิดอะไรอยู่ ต่อให้ไม่อยากรับผิดก็ไม่จำเป็นต้องเปิดโปงความลับของตัวเองขนาดนี้ไม่ใช่หรือ?”
เรื่องผิดปกติย่อมมีเหตุผลแอบแฝง!
เกาฉางเหวินไม่ได้โง่ เขาเพียงแต่ขี้เกียจใช้สมองในบางเวลาเท่านั้น
ยามนี้ความสงบเย็นชาและการระเบิดตัวเองที่ผิดธรรมดาของหูซานเหนียง ทำให้เขารู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่างที่หนาทึบ เขารีบขยับตัวเข้าไปใกล้เกาหยางโดยไม่รู้ตัว แล้วกระซิบว่า "น้องชาย สถานการณ์มันดูไม่ดีเลยนะ..."
ราวกับจะยืนยันลางสังหรณ์ของเขา
วินาทีถัดมา
แคว้ง!
เสียงเหล็กกระทบกันดังใสแจ๋ว
ชายหนุ่มร่างกำยำชื่อเถียหนิว ผู้เป็นมือขวาคนสนิทของหูซานเหนียงที่ยืนอยู่ด้านหลังนาง จู่ ๆ ก็ชักมีดใหญ่ที่แวววาวเย็นเยียบออกมาจากเอว!
ในเวลาเดียวกัน ตามมุมต่าง ๆ ของโรงพนัน พวกนักเลงตัวใหญ่ที่คอยรักษาความสงบเรียบร้อยอยู่ก่อนหน้านี้ ต่างก็ชักอาวุธออกมา ไม่ว่าจะเป็นดาบยาวหรือท่อนเหล็ก แล้วรีบรุดเข้าล้อมโต๊ะพนันแห่งนี้ พร้อมกับเกาหยาง เกาฉางเหวินและคนอื่น ๆ ไว้อย่างรวดเร็ว!