ภายใต้สายตาของมหาชน ในวินาทีที่เปิดถ้วยลูกเต๋านั้น
ราวกับเวลาของทั้งชิงอวิFacoltàฟานได้หยุดนิ่งลงชั่วขณะ
เพราะใต้ถ้วยลูกเต๋านั้น ลูกเต๋าสามลูก... กลับ... ประหนึ่งมนุษย์ปั้นหุ่น เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ!
บนสุด มีลูกเต๋าเพียงหนึ่งลูกที่หงายขึ้น ด้านที่หงายขึ้นนั้นคือ——
หนึ่งแต้ม!
ลูกเต๋าสามลูก เรียงเด่นเป็นเสาเดียว!
“...”
ชิงอวิฟานอันกว้างใหญ่ เงียบงันสนิท
ในยามนี้ มิเพียงเจ้าอ้วนหวังปาลปาที่ตาแทบถลนออกมา ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นล้วนมีสีหน้าตกตะลึง!
ลูกเต๋าสามลูกเรียงซ้อนกัน พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
และความเงียบงันนี้กินเวลานานถึงสามลมหายใจ
แล้วก็ระเบิดออกมาทันใด!
“พะ...พะบ้าแล้ว!!!”
“ลูกเต๋าสามลูกเรียงซ้อนกันได้ด้วยหรือ?!”
“นี่...นี่มันวิชาอะไรกัน ข้าอยู่มานานห้าสิบปียังไม่เคยเห็น!”
“ลูกเต๋าสามลูก แต้มน้อยที่สุดกลับมีเพียงหนึ่งเดียว!”
ชั่วพริบตา
เสียงของผู้คนที่มุงดูตื่นเต้นดังสนั่นหวั่นไหว แผ่ซ่านไปทั่วชิงอวิฟานในพริบตา!
หืม?
อะไรคือปั้นหุ่น?
อะไรคือหนึ่งแต้ม?
เกาฉางเหวินเดิมทีสิ้นหวัง วาดฝันปิดตาตาย แต่เมื่อได้ยินเสียงของผู้คนที่มุงดู เขาก็ละมือที่ปิดตาลงทันที
“พะบ้าแล้ว!”
เกาฉางเหวินเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ตกตะลึงไปทั้งคน
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเบิกกว้างแทบหลุดออกจากเบ้า ร้องออกมาด้วยคำหยาบคายหนึ่งคำ
จ้าวหมิงยิ่งนิ่งงันไปทั้งคน สมองว่างเปล่า
ส่วนหูซานเหนียงที่เดิมนั่งสงบอยู่บนแท่นตกปลา ถึงกับยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย บัดนี้ก็ตะลึงงันไปทั้งคนเช่นกัน
บนใบหน้าอันเย้ายวนชวนหลงใหลนั้น สีเลือดหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตกตะลึง ความหวาดหวั่น และ...ความกลัวราวกับเจอผีเข้าจริง ๆ!