วาจานี้หลุดออกมา
เซียวไทเฮาทั้งร่างพลันตะลึงงัน ดวงตาหงส์ของนางฉายแวบแห่งความตื่นตะลึง มองไปยังเกาหยางอย่างไม่อยากเชื่อ
“ท่านเกา ท่านว่าอันใด?”
“ท่านให้อัยเจียเปลื้องเกราะหรือ?”
เซียวไทเฮาชี้มายังตนเอง น้ำเสียงพลันสูงขึ้นฉับพลัน
ภายในแท่นบรรทม ฉีเสียนเดิมทีกำลังกลั้นลมหายใจ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตวาดลั่นของเกาหยาง
“เปลื้องเกราะ?”
“เกาหยางนี้ให้เซียวไทเฮาเปลื้องเกราะหรือ?”
เพราะตกตะลึงเกินไป ฉีเสียนจึงเสียสมาธิในชั่วพริบตา สูดกลิ่นเหม็นสาบเข้าไปเต็มปอด แทบสำลักจนไอออกมา
เขาสีหน้าเต็มไปด้วยความอำมหิต สีหน้าเลวร้ายอย่างยิ่ง
ราชันย์แห่งความตายให้เขาสูดดมธูปตดก็แล้วไป แต่บัดนี้กลับให้สตรีของเขาเปลื้องเกราะ!
ตัวเขาผู้เป็นสามีที่แท้จริง ยังอยู่ ณ ที่นี้!
ไอ้ราชันย์แห่งความตายนี้ ช่างเกินไปแล้ว!
ภายในตำหนักฉางเล่อ
เซียวไทเฮากรีดชายแขนเสื้อด้วยความโกรธ “ท่านเกา บังอาจล่วงเกินอัยเจียถึงเพียงนี้ เจ้ารู้ถึงผลที่จะตามมาหรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าอัยเจียไม่กล้าตัดหน้าเจ้าหรือ?”
คราก่อนที่สวี่เซียงอยู่ใต้เตียง เกาหยางลวนลามนางก็แล้วไป เพราะอย่างน้อยก็คือการนวดทั่วร่าง
บัดนี้กลับเปิดประตูตรงดิ่ง สั่งให้นางเปลื้องเกราะเสียแล้ว!
เกาหยางคิดจะทำสิ่งใด?
เกาหยางสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน กระทั่งเผยรอยเย้ยหยัน “ไทเฮาคิดจะสังหารข้าน้อย คงมิใช่แค่วันสองวันกระมัง?”
เซียวไทเฮาได้ยินดังนั้น สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
“ท่านเกา เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ท่าทีของเกาหยางทำให้เซียวไทเฮารู้สึกถึงลางสังหรณ์อันไม่ดีอย่างแรงกล้า