“ท่านเกา ข้าชราภาพแล้ว ท่านเกาโปรดปล่อยข้าไปเถิด”
เซียวฉิงไม่ทราบจุดประสงค์ของเกาหยางเลยแม้แต่น้อย กลับเอ่ยเสียงขมขื่น สีหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศ
เกาหยางได้สติย้อนกลับมา เอ่ยกับเซียวไทเฮาพร้อมรอยยิ้ม “ไทเฮายังคงมีเสน่ห์เหลือร้าย ที่ไหนเลยจะชราภาพ!”
“นี่มองแล้วทำให้ข้าน้อยใจเต้นระรัว อดใจไม่ไหว อยากที่จะ...”
เกาหยางหยุดชะงักคำพูด เซียวฉิงอดถามไม่ได้ “อยากอะไรหรือ?”
ไอ้สารเลวเกาหยางนี่ หรือคิดจะเอานางต่อหน้าธารกำนัลเช่นนั้น?
แต่นั่นก็มิใช่เรื่องแปลก เพราะเรือนร่างของนางนั้นช่างเย้ายวนยิ่งนัก!
วินาทีต่อมา!
พรึ่บ!
พรึ่บ พรึ่บ!
เกาหยางจิตใจตื่นเต้นสุดขีด จึงปล่อยพลังเต็มพิกัด ระเบิดตดออกมาเป็นชุดสองสามดอก
ฉีเสียนทั้งร่างแนบติดกับแผ่นกระดานเตียง หูขยับไหว เขาทั้งสาปแช่งเกาหยางอยู่ในใจ และเงี่ยหูฟังทุกการเคลื่อนไหวภายนอก
แล้วเกาหยางก็ลงมือทันที ตดเป็นชุดพุ่งเข้าใส่ คลื่นลมรุนแรงปนกลิ่นราวกับอาหารบูดมาสิบกว่าวัน และถุงเท้าที่ไม่ได้ซักสิบกว่าวัน ซัดเข้าหาเขาอย่างฉับพลัน!
นี่...กลิ่นนี้ ช่างยากให้ผู้ใดเชื่อ!
ฉีเสียนเบิกตาโพลง ทั้งร่างสั่นสะท้าน
ไอ้ราชันย์แห่งความตายนี่ ช่างเกินไปแล้ว!