ท้องพระโรง
เจิ้งเสวียนหลิงสูดลมหายใจลึก ๆ ตัดสินใจให้อ๋องเถิงมีโอกาสอีกครั้ง
“ช่างเถอะ!”
“กระหม่อมจะออกคำคู่ให้อีกบทหนึ่ง คำนี้นับเป็นคำคู่สุดยอกยอกยาก พอดีจะนำมาทดสอบวรรณศิลป์ของท่าน!”
“ท่านฟังให้ดี คำต้นนี้ชื่อ ‘เปล่าดวงในหน้าต่างเย็นเฝ้าความโดดเดี่ยว’ ท่านมีคำคู่ให้หรือไม่?”
คำนี้ทั้งเจ็ดตัวล้วนประกอบด้วยส่วนหลังคาบ้าน บรรยากาศโดดเดี่ยวเยือกเย็น
หากอ๋องเถิงเข้าใจคำคู่กลอุบายจริง ย่อมมองเห็นเบื้องลึกได้ ทั้งยังยากยิ่งนัก!
คนในใต้หล้าที่จะแต่งคู่ได้ มีน้อยนิดเหลือเกิน!
คำนี้มีไว้ปิดทางไม่ให้อ๋องเถิงเอาคำตอบแปลกประหลาดมาอีก ต้องการดูวรรณศิลป์ของเขาอย่างแท้จริง!
อ๋องเถิงมองเห็นความลึกซึ้งของคำนี้เช่นกัน
หากใช้วิธีแก้ตามธรรมดา
ยาก!
ยากยิ่ง!
แม้แต่จะตอบไม่ออกเลยก็เป็นได้
แต่อ๋องเถิงแทบไม่ลังเลเลย ปากก็พูดออกมาทันที
“คำต้นของท่านคือเปล่าดวงในหน้าต่างเย็นเฝ้าความโดดเดี่ยว คำคู่ของศิษย์จึงเป็น ‘กระเพาะปัสสาวะบวมตับไขมันสะสม’!”
เสียงดังสนั่น!
อะไรนะ?
เปล่าดวงในหน้าต่างเย็นเฝ้าความโดดเดี่ยว ปอดบวมท้องพองตับไขมันสะสม?
ท้องพระโรงตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง
อู่จ้าวกำหมัดแน่น หน้าเบ้ตะลึง
หลู่เหวินมุมปากกระตุกแรงสองครั้ง
ส่วนหลี่เหวินเสวียนในยามนั้นเชื่อมั่นสนิทว่า การที่คนภายนอกจับเขามาเทียบชิดกับอ๋องเถิง มิใช่การยกย่องอ๋องเถิง หากคือการดูหมิ่นเหยียดหยามเขาหลี่เหวินเสวียนอย่างโหดร้ายที่สุด!
เจิ้งเสวียนหลิงจ้องอ๋องเถิงไม่กะพริบ ทั้งร่างชาไปหมด
“ทำไมท่านถึงเอาปอดบวมท้องพองอีกแล้ว?”
“และตับไขมันสะสมนี่ มันคือสิ่งใด?”
อ๋องเถิงได้ยินดังนั้น จึงตั้งหลังตรง อธิบายอย่างจริงจัง
“ไท่เสวี่ยเจิ้งท่านไม่ทราบ คำนี้มิใช่ที่ศิษย์มั่วแต่งขึ้น!”
“ในหมู่ราษฎรของมหาจักรวรรดิเฉียนมีโรคหนึ่ง ผู้ป่วยจะปวดท้องน้อย ขับถ่ายลำบาก ท้องจะโป่งพองดั่งหญิงมีครรภ์ ห้องยารักษาเรียกโรคนี้ว่า ‘กระเพาะปัสสาวะบวม’”