ใบหน้าของซ่งหลี่ ขาวซีดลงทุกที
ริมฝีปากของเขาขยับริกไปมา อยากจะพูดสักอย่าง แต่กลับไม่มีอะไรหลุดออกมาเลย
เพราะทุกถ้อยทุกคำที่เกาหยางกล่าวออกมา ล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น
กรมพิธีการของเขา มันเน่าเปื่อยจริง
ตั้งแต่บนจนถึงล่าง เน่าเปื่อยจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
และตัวเขาเอง ก็มิรู้จริง ๆ
หรือไม่ก็คือ เขาไม่อยากจะรู้
เพราะหากรู้แล้ว ย่อมต้องลงมือจัดการ
เมื่อลงมือจัดการ ย่อมต้องลงร้ากับผู้คน
เมื่อลงร้ากับผู้คนมากมาย ตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการของเขาก็ไม่อาจมั่นคงต่อไปได้
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เขายังครุ่นกลัวว่าเกาหยางจะเปิดฉากฟ้องร้องต่อ นั่งอยู่ก็ตัวสั่นเทิ้มอยู่แล้ว
ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะหลับหูหลับตา
เลือกที่จะกลืนตัวเองไปกับกระแส
เลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็น
แต่บัดนี้ เกาหยางได้เปิดโปงสิ่งเหล่านี้ออกมาทั้งหมดแล้ว
จบแล้ว!
ครั้งนี้จบแน่!
ซ่งหลี่โค้งงอตัวลง ทั้งคนไร้ซึ่งวิญญาณเหลืออยู่แม้แต่น้อย
ส่วนหวังอี้ฟานก็หน้าซีดเผือด พิศวงเสียดายจนแทบขาดใจ
คนบ้าพลัง!
เกาหยางคนนี้บ้าพลังเกินไปแล้ว!