ภายในตำหนักหนังสือ
เสียงของเกาหยางดังสูงขึ้นฉับพลัน
"อ๋องยังคิดอยู่ว่า"
"เป็นเพราะอะไร?"
"เป็นเพราะอะไรชาวฉางอันเหล่านั้น ปกติเห็นนายเวรแม้แต่ตาก็ต้องหลบเลี่ยง แล้ววันนี้กลับกล้าคุกเข่าลงหน้าจวนติ้งกั๋วกง?!"
"เป็นเพราะอะไรชาวบ้านเหล่านั้น ปกติกระทั่งถ้อยคำของราชการยังฟังไม่เข้าใจ แล้ววันนี้กลับรู้จักนามของเสิ่นโม่ ยอมทูลขอโทษแทนเขา?!"
"เป็นเพราะอะไรชาวบ้านเหล่านั้น ปกติแม้อาหารมื้อหนึ่งยังกินไม่อิ่ม แล้ววันนี้กลับไม่เกรงแม้แต่ชีวิตตัวเอง?!"
เกาหยางหันตัวกลับ เผชิญหน้าโดยตรงกับโจวเหยียน
"ท่านซือเหลียงโจว เจ้ามาบอกอ๋องสิ — เป็นเพราะอะไร?!"
"เหตุใดพวกเขาจึงเป็นเช่นนี้?"
โจวเหยียนใบหน้าซีดเผือด ถอยหนีไปหนึ่งก้าว
เกาหยางหันไปทางอู๋ยง ถามว่า "ท่านอู๋ เจ้ารู้หรือไม่?!"
อู๋ยงอ้าปากคำรบแล้วแห้ง พูดอันใดไม่ออก
เกาหยางหันไปทางเจิ้งชวน ถามว่า "ท่านซือเหลียงเจิ้ง เจ้าเข้าใจเสิ่นโม่ยิ่งกว่าใคร แม้แต่ความคิดของคนตายยังเข้าใจ แน่นอนว่าต้องรู้ใช่ไหม?"
เจิ้งชวนร่างสั่นเทิ้มทั้งตัว
เกาหยางกวาดสายตามองหวังอี้ฟานเป็นคนสุดท้าย "ท่านหวังซ่างชู แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าจะบอกอ๋องได้หรือไม่ ว่าเป็นเพราะอะไร?!"
บนหน้าผากของหวังอี้ฟาน เหงื่อเย็นไหลรินลงมาไม่ขาดสาย
ณ ขณะนี้
พิโรธของราชันย์แห่งความตาย ปะทุขึ้น!
เกาหยางยิ้มเย็นชา เอ่ยขึ้นว่า "พวกเจ้าย่อมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว เพราะมันมีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเจ้ากันเล่า?"