"เจ้าจ้าวปู้ชื่อ เขาก็มีฝัน!"
"เขาอยากเชิดหน้าขึ้นต่อหน้าท่านตา อยากให้แม่ยายเปลี่ยนสายตา อยากแต่งหญิงคนรักอย่างสง่างาม!"
"เขาอยากให้ทุกคนรู้ว่า จ้าวปู้ชื่อคือวีรบุรุษ ไม่ใช่คนไร้ค่า!"
"ศึกเหอซีครั้งนั้น เขาตามข้ากระบี่เปล่าฝ่าด่าน หลังศึกก็ได้รับโปรดเกล้าจากฝ่าบาท สถาปนาเป็นโหว กินเมืองแปดร้อยครัวเรือน รับบ้านพัก รับทองรับเงิน!"
"บัดนี้เขากลับบ้านท่านตา ช่างมีหน้ามีตาเพียงใด!"
เกาหยางกวาดตามองผู้คน กล่าวอย่างองอาจ "ท่านตาออกไปต้อนรับเองที่หน้าประตู แม่ยายเอาน้ำล้างเท้ามาถามว่าร้อนเกินไปหรือไม่ แล้วยังจะล้างเท้าให้เอง ถามว่าใช้แรงมากไปหรือเปล่า!"
"เจ้าจ้าวปู้ชื่อแข็งกร้าวหรือไม่? แข็งกร้าวยิ่งนัก! บัดนี้เวลาพูด แม้แต่ท่านตายังต้องเงี่ยหูฟัง!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
ในค่ายเชลยศึก เกิดเสียงหัวเราะกึกก้อง ผู้ชายซงหนูที่ไม่ได้เรียนหนังสือเหล่านี้ ตาคู่นั้นเป็นประกาย ราวกับได้เห็นภาพอันน่าภาคภูมิใจนั้นด้วยตาตนเอง
สะใจ!
สะใจยิ่งนัก!
เกาหยางเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกว่าปกติ
เหมือนกับกลลวงหลอกคนในชาติก่อน ที่ฟังดูพิลึกพิลั่น แต่เมื่อได้ยินก็ต้องอุทาน ว่าคนโง่ถึงขั้นนี้ก็ยังมีคนหลงกล
เจ้าคิดว่ามันชวนหัว ก็เพียงเพราะเจ้าไม่ใช่กลุ่มเป้าหมาย!
ผู้เฒ่าก็มีอุบายของผู้เฒ่า ผู้หลักผู้ใหญ่ก็มีบ่วงของผู้หลักผู้ใหญ่
การรับรู้ต่างกัน ความรู้สึกจึงต่างกัน!
สำหรับพวกซงหนูที่ไม่เคยเรียนหนังสือ ถูกกดขี่ข่มเหง วันแล้ววันเล่าทนทุกข์มาสองสิบปีเช่นนี้ เรื่องเล่าที่เข้าถึงใจเช่นนี้ ให้พลังจิตใจมหาศาล