ท่ามกลางสายตานับหมื่นที่จับจ้อง
เกาหยางกวาดตามองผู้คนไปรอบๆ แล้วกล่าวว่า "เมื่อสิบกว่าวันก่อน เกาฉางเหวินน้องชายข้า บนถนนจูเชวี่ย กระทำการอันไม่เหมาะสม ล่วงเกินอนุภรรยาคนที่สิบแปดของท่านผู้เฒ่าตระกูลหวง ถูกจับเข้าคุกสวรรค์!"
"แต่ภายหลัง บิดาข้าเดินทางไปขอขมาด้วยตนเอง ชดใช้เงินห้าร้อยตำลึง ท่านผู้เฒ่าตระกูลหวงก็ระบุไว้แล้วว่าจะไม่ติดใจเอาความ เรื่องล่วงเกินนี้จึงยุติลงนานแล้ว!"
"และน้องชายข้า สมองไม่ค่อยดี วัยเด็กเคยตกหัวกระแทกพื้น การกระทำที่เหลวไหล ทั้งฉางอันล้วนรู้ดี เรื่องนี้เขาก็ได้ชดใช้ราคาแล้ว อยู่ในคุกสวรรค์ถึงสิบวันเต็ม"
"ข้าเกาหยางช่างอยากรู้แท้ เหตุใดเรื่องที่ผู้เสียหายให้อภัยแล้ว และยุติลงนานแล้ว ถึงถูกใครบางคนนำกลับมาพูดใหม่ หรือแม้แต่ตีตราใส่ร้ายว่า 'ดูหมิ่นปราชญ์' อันน่าตกใจเช่นนี้ ปลุกปั่นความคิดเห็น ล้อมจวนกั๋วกงของเราหรือ?"
"ท่านซู ท่านเฉิง ช่วยให้คำอธิบายแก่ข้าได้หรือไม่?"
โครม!
ผู้คนแตกตื่นทันที!
"ผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความ? ถ้าอย่างนั้นเรื่องก็ยุติจริงๆ!"
"คุณชายรองตระกูลเกาสมองไม่ดี? จริงหรือเท็จ?"
"ข้าว่าเป็นจริง ไม่อย่างนั้นใครจะทำอนาจารต่อหน้าธารกำนัล แล้วยังบอกว่านี่คือวิถีแห่งปราชญ์? คนผู้นี้สมองมีปัญหา เกือบจะแน่นอนแล้ว!"
"พูดแบบนี้ ข้าก็นึกขึ้นได้ เคยเห็นคุณชายรองตระกูลเกาที่ศาลาไหมทอง ครั้งหนึ่งเขาดื่มมากเกินไป ปัสสาวะรดต่อหน้าคน ข้าอยากรู้จึงเงยหน้ามอง เกือบได้ชิมเข้าปากหนึ่งอึก นี่เหมือนสมองมีปัญหาจริงๆ"