ฟู่!
ชั่วพริบตา ทุกสรรพสิ่งเงียบงัน
ทั้งเสียงโห่ร้องด่าทอ คลื่นความโกรธ หรือแม้แต่สายลมหนาวแห่งฤดูหนาว ล้วนถูกพลังอันมองไม่เห็นกลืนหายไปในชั่วขณะที่เสียงของเกาหยางดังขึ้น
สายตาทั้งหมด จดจ่อไปที่หน้าจวนติ้งกั๋วกง ทุกดวงตาจับจ้องไปที่ร่างที่ก้าวออกมาหนึ่งก้าวของเขาผู้นั้น ด้วยความตะลึงพรึงเพริดอันสุดประมาณ!
เกาหยาง!
เขากล้าออกมาจริงๆ!
ผู้คนเริ่มเข้าสู่ความเงียบงันอันเกิดจากความตกตะลึงสุดขีด จนเข็มตกก็ยังได้ยิน ก่อนที่เสียงอื้ออึงที่ยิ่งใหญ่กว่าจะปะทุขึ้นราวกับเขื่อนพัง แผดเสียงก้อง!
“เกาหยาง ใช่เกาหยาง!”
“เขากล้าออกมาหรือ เขาไม่กลัวหรือ!”
“ราชันย์แห่งความตายจะออกหน้าแทนน้องชายคนเลวทรามของเขาจริงๆ หรือ!”
“เรื่องนี้ควรเป็นแค่เกาฉางเหวินพูดจาเหลวไหลไม่ใช่หรือ เหตุใดราชันย์แห่งความตายจึงออกมา ที่แท้ข่าวลือเป็นจริงหรือ แนวทางของปราชญ์อันเหลวไหลนี้ เกาหยางเป็นคนพูดจริงๆ หรือ!”
“ข้าว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่นอน!”
“ห้าร้อยปีแล้ว ใครกล้าพูดจาหมิ่นประมาทปราชญ์ นี่ไม่ใช่การเหยียดหยามปราชญ์หรือคืออะไร!”
ด้านนอกฝูงชน
หวงจื่อจาน หลินซู่ฮั่น ฉื่อพั่วเทียน และเหล่านักปราชญ์ผู้เคยเคารพยกย่องเกาหยาง ต่างก็ตะลึงงันไปชั่วขณะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
พวกเขาคาดเดาปฏิกิริยาต่างๆ นานาของเกาหยางไว้มากมาย แต่ไม่คิดไม่ถึงว่า เกาหยางจะเลือกออกมาปรากฏกายด้วยตัวเองในเวลานี้ ท่ามกลางสถานการณ์ที่ถูกทุกคนประณามเช่นนี้ เผชิญหน้ากับพายุอันดุเดือด!
ในที่ลับ ซื่อจื่อแห่งอ๋องกว่างหลิง อู่ป๋อ สูดลมหายใจเย็นเยียบ หลุดปากเบาๆ ก่อนจะหันไปมองอู่หรงที่อยู่ข้างกายโดยไม่รู้ตัว