ถ้อยคำของเกาหยาง ดั่งสายฟ้าฟาดจากสวรรค์ชั้นเก้า ประหนึ่งไฟลุกทุ่งที่กำลังเผาผลาญ ล้วนระเบิดและลุกไหม้ภายในหัวใจของทุกคนบนเวทีโต้วาทีและใต้เวทีอย่างบ้าคลั่ง
ประโยคที่ว่า ทุกคนสามารถเป็นมังกรได้ ทุกคนสามารถเป็นปราชญ์ได้ ยิ่งเป็นดังฟ้าผ่าลงกลางดิน ทำให้แนวคิดเรื่องชนชั้นและกรอบวิชาการที่ผูกมัดจิตใจผู้คนมานานห้าร้อยปีนั้นแหลกสลายไปสิ้น!
"กระอัก!"
ผู้ที่โดนชนวนเข้าเป็นคนแรกคือ หวังเมี่ยว ซึ่งเดิมทีก็มีจิตใจสั่นคลอน เลือดลมปั่นป่วนอยู่แล้ว บัดนี้ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารู้สึกได้เพียงแค่ลำคอหวานๆ ความร้อนแรงและคาวโชยพุ่งออกจากปาก กลายเป็นละอองเลือดกระจายเต็มอากาศ ส่องประกายแยงตาเสียเหลือเกินภายใต้แสงอาทิตย์
ร่างกายของเขาซวนเซไปมา ชี้ไปที่เกาหยาง ริมฝีปากสั่นระริก ดูเหมือนจะยังอยากโต้แย้ง แต่ในที่สุดก็ไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้อีก ดวงตามืดดับลง แล้วทรุดฮวบไปด้านหลังอย่างไม่อาจยั้ง
"ท่านอาจารย์ใหญ่!"
"ท่านอ๋องหวัง!"
ใต้เวที เหล่าศิษย์สำนักไป๋ลู่และบัณฑิตที่สนิทสนมกับหวังเมี่ยวต่างพากันอลหม่าน รีบวิ่งเข้าไปประคอง ช่วยกดร่องใต้จมูกให้ ช่วยป้อนน้ำให้ ที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยความโกลาหลวุ่นวาย
ใบหน้าของหวังเมี่ยวซีดเหลืองดั่งกระดาษ ลมหายใจแผ่วเบา เห็นได้ชัดว่าโกรธจนเลือดขึ้นหน้า จิตวิญญาณได้รับการกระทบกระเทือน ต่อให้จะช่วยไว้ได้ ก็เกรงว่าภายหน้าไม่สามารถขึ้นเวทีโต้วาทีได้อีก
"หืม?"
"ปราชญ์ใหญ่ถึงกับถ่มเลือดอีกคน? ยังเป็นหวังเมี่ยวผู้เลื่องชื่อทั่วหล้าอีกด้วย?"
ผู้คนทั้งหลายเห็นดังนั้น ต่างพากันโจษจัน
ฉื่อโพทัพเป็นต้นยิ่งหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ต้องเป็นราชันย์แห่งความตายจริงๆ ที่ทำให้หวังเมี่ยวผู้เคยด่าคนอื่นจนถ่มเลือด กลับต้องถ่มเลือดตัวเอง!
ตามมาติดๆ
"กระอัก กระอัก!"
ใต้แท่นโต้วาที ปราชญ์ใหญ่อีกคนชี้ไปที่เกาหยาง ตะโกนว่า "เด็กหนุ่ม! เด็กหนุ่ม!" แต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็ถ่มเลือดล้มลงไปอีกคน
คนที่สอง!