ในเวลาเดียวกัน
ณ ดินแดนรัฐจ้าว
ฐานบัญชาการใหญ่ของลัทธิไร้ปรานี
“กลียุคเพิ่งปรากฏ เหตุใดข้าไป๋ซินซินจะสร้างปณิธานอันยิ่งใหญ่ไม่ได้?”
“การสั่งสมหลายปี หยาดเหงื่อของเจ้าลัทธิหลายยุคหลายสมัย จักเห็นผลในวันนี้!”
ไป๋ซินซินสวมอาภรณ์ขาวยาว ใบหน้างดงามเย็นชา ร่างกายเปี่ยมด้วยกลิ่นอายคุกคาม
นางกำหอกไร้ปรานีที่เจ้าลัทธิแต่ละรุ่นเท่านั้นครอบครองได้ ใบหน้าเยียบเย็น สูดลมหายใจหนัก
นางเอ่ยกับสมาชิกระดับล่างว่า “ส่งคำสั่งไป เริ่มได้”
“สำเร็จก็ร่วมเสวยสุขและมั่งคั่ง พ่ายก็ไปยมโลกด้วยกัน!”
“รับทราบ!”
ทันใดนั้น พร้อมคำสั่งของไป๋ซินซิน ลัทธิไร้ปรานีทั้งหมดก็เคลื่อนไหว
เหนือฟากฟ้า
นกพิราบส่งสารตัวแล้วตัวเล่าบินผ่าน กระพือปีกไปไกล
บนเส้นทางหลวงของรัฐจ้าว สมาชิกลัทธิไร้ปรานีขี่อาชาศึกสง่า ควบม้าบนถนนกว้าง มุ่งออกทุกทิศทางจากเมืองหานตาน
ครานี้ ไป๋ซินซินเกือบทุ่มสุดตัว
นางเกือบนำการสั่งสมหลายปีของลัทธิไร้ปรานีมาเดิมพันทั้งหมด!
นางเชื่อมั่นในเกาหยาง และเชื่อว่านี่คือโอกาสสวรรค์ประทานให้ลัทธิไร้ปรานีบรรลุผล!
ครืนนน!
ห่างเมืองหานตานสามร้อยลี้ มีแม่น้ำใหญ่สายหนึ่งคดเคี้ยวไหลผ่าน สายน้ำกระทบโขดหินดังสนั่น