ประตูเฉิงเทียน
แสงอาทิตย์สีทองผุดขึ้นจากขอบฟ้าตะวันออก ส่องประกายบนป้อมปราการอันสูงใหญ่ ส่องลงบนถนนหลวงอันกว้างใหญ่
ข้าราชการฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหารแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนกำลังยืนรออยู่หน้าประตูเฉิงเทียน เพื่อเข้าเฝ้า
บัดนั้น
ชุยซิงเหอหยุดกึก หันศีรษะมองไปด้านหลัง
ไกลออกไป ขบวนม้ากำลังพุ่งทะยานตรงมายังแห่งนี้
ผู้นำหน้านั้น สวมฉลององค์ยาวสีขาวรางจันทร์ เก็บมวยผมสีหมึก ขี่อาชาศึกสง่า กลางแสงรุ่งเช้าดั่งสายฟ้าผ่า
มองไปทั่วมหาจักรวรรดิเฉียนทั้งแผ่นดิน ผู้ที่ขี่ม้าเข้าเขตวังหลวงได้ ก็มีเพียงผู้เดียวเท่านั้น
คิ้วของชุยซิงเหอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
"พลังอำนาจแห่งราชันย์แห่งความตายนี่…"
ชุยซิงเหอเข้าใจเกาหยางลึกซึ้งเหลือเกิน
สัญชาตญาณภายในจิตของเขารู้สึกถึงลางไม่ดี เขาจึงรีบก้าวย่างออกไปรับ
"ท่านอัครเสนาบดี!"
เกาหยางดึงสายบังเหียน ก้าวลงจากหลังอาชา
ชุยซิงเหอจ้องมองเขา แล้วก็มองไปยังขบวนทหารจิ้นอี้เหวยเบื้องหลังเขาที่แผ่กลิ่นอาฆาต แล้วเอ่ยถามเสียงหนักแน่น
"ท่านอัครเสนาบดี สืบพบแล้วหรือ"
เกาหยางพยักหน้า
"สืบพบแล้ว"
ทั้งสองก้าวมายังแถวหน้าสุดของเหล่าข้าราชการ
ชุยซิงเหอถามต่อ
"ใครกัน"
เกาหยางมิได้ปิดบัง เอ่ยตรง ๆ ว่า
"เฉียนยู้ถัง รองอธิบดีฝ่ายซ้ายแห่งกระทรวงพิธีการ!"
"อะไรนะ!"
"ใช่เขาเชียวหรือ!"
ใบหน้าชุยซิงเหอเต็มไปด้วยความตกตลึง รูม่านตาหดกระชับ
"ซุนเต๋อเซิ่งเป็นผู้รับคำสั่งจากเขา รัดคอเสิ่นโม่จนตายคาคุกสวรรค์!"
"คดีนี้บัดนี้พยานหลักฐานแน่ชัด และเปิ่นหวังยังได้สำเนาสมุดบัญชีมาด้วย!"
"เมื่อพิจารณาดูอย่างละเอียด ช่างน่าสยดสยองเหลือเกิน!"
เกาหยางเอ่ยด้วยแววตาเยือกเย็น "ชื่ออย่างจางเหวยสามสิบกว่าชื่อ จางเชียงยี่สิบกว่าชื่อ นี่แท้จริง ทั่วมหาจักรวรรดิเฉียนล้วนแต่งชื่นชื่อซ้ำซากขึ้นมาหลอกเอาเงินของราชสำนัก"