ซะบ้า!
แม้แต่เรื่องนี้เจ้าก็รู้ได้ไง?
ใคร?
ที่แท้ใครกันแน่ที่ทรยศข้าพเจ้าคุณชายคนนี้?
น้ำตาเกาฉางเหวินเกือบจะไหลพรากลงมา
เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าโศกสิ้นหวังว่า "บนชั้นที่สองของชั้นหนังสือมีหนังสือสอนสตรีอยู่เล่มหนึ่ง หลังคัมภีร์สอนสตรีมีชั้นซ่อนอยู่ ข้างในมีเงินแปดพันตำลึง"
ชายคนที่สวมบังหน้าตะงึกตะงัน
"ชั้นหนังสือเจ้ายังมีคัมภีร์สอนสตรีด้วยหรือ?"
เกาฉางเหวินเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าโศก "ซ่อนเงินไว้ใช้!"
"ใครเล่าจะเปิดดูของอย่างนั้น!"
ชายคนที่สวมบังหน้า "……"
พลทหารทั้งสอง "……"
เกาฉางเหวินสวมกระสอบด้านหัวอยู่ เสียงแหบพร่าจนแฝงเสียงสะอื้น
"คราวนี้ไม่เหลือจริง ๆ แล้ว"
ชายคนที่สวมบังหน้าเงียบไปชั่วคราว
"เจรจาต่อ"
เกาฉางเหวินเอ่ยด้วยสีหน้าพังทลาย "ยังจะเจรจาอีกหรือ?"
"ท่านผู้กล้าทั้งหลาย อย่าลงแข้งลงมือเกินงามนักเลย!"
"ข้าพเจ้าคุณชายรองแห่งจวนติ้งกั๋วกง ก็มีขีดจำกัดของข้าพเจ้า!"
มีดสั้นในมือของชายคนที่สวมบังหน้าขยับเบา ๆ แนบชิดโคนขาของเขา
เกาฉางเหวินเปลี่ยนปากทันที
"เดียวก่อน!"
"กระถางไห่ถังที่กำลังจะตายในลานนั้น ใต้กระถางมีเงินห้าพันตำลึง"
"ข้างในหมอนยังมีอีกสามพันแท่ง"
"ชุดครุยเก่าใบล่างสุดในตู้เสื้อ ร้อยเงินไว้สองพันแท่ง"
"ยังมี……"
เกาฉางเหวินพูดถึงตรงนี้ สีหน้าเจ็บปวดราวกับกำลังถูกฟันเนื้อตัวเอง
"หลังห้องถ่ายมีอิฐก้อนหนึ่งที่หลวม ข้างในยังมีอีกหมื่นแท่ง"
ชั่วขณะนั้น
ตรอกตกอยู่ในความเงียบอันแปลกประหลาด
พลทหารทั้งสองฟังแล้วตะลึงงัน
แม้แต่ชายคนที่สวมบังหน้าก็เงียบไปพักหนึ่ง
เจ้าเล่ห์นัก
เกาฉางเหวินคนนี้ซ่อนของเก่งจริง ๆ กำแพงตะวันออก ใต้เตียง ชั้นหนังสือ กระถาง หมอน ตู้เสื้อ ห้องน้ำ กระต่ายเจ้าปัญญายังมีรังแค่สามรัง แต่เจ้าเกาฉางเหวินซ่อนถึงเจ็ดที่เลยทีเดียว!
ชายคนที่สวมบังหน้ามองไปยังเกาฉางเหวิน หรี่ตาถามขึ้นหนึ่งประโยค
"ไม่เหลือแล้วจริงสินะ?"
เกาฉางเหวินเอ่ยด้วยเสียงสะอื้นติดคอ
"ไม่เหลือแล้วจริง"
"ข้าพเจ้าสาบาน"
"หากข้ามีเงินอีกหนึ่งตำลึง ขอให้ข้าพเจ้าเกาฉางเหวินต่อจากนี้ไปไปหอนางโลมแล้วได้แต่ฟังเพลง ห้ามเรียกนางโลม!"
ชายคนที่สวมบังหน้าพยักหน้า
"คำสาบานถึงขนาดนี้ ดูท่าไม่เหลือจริงกระมัง"
เกาฉางเหวิน "……"