ฉางอัน
โรงเหล้าจุยเซียน
ยามบ่าย
ภายในโรงเหล้าเสียงมนุษย์ดังระงมครื้นครึก
พรุ่งนี้ก็ถึงวันประกาศผลสอบ ชาวหอเรียนทั้งเมืองไม่มีผู้ใดนั่งอยู่ได้อย่างตั้งมั่น
บ้างก็ถือถ้วยชา ปากพูดว่า "ทำหน้าที่มนุษย์ให้สุด ส่วนชะตาฟ้าก็จงฟัง" แต่น้ำชารดหกไปครึ่งถ้วยก็ไม่ทันสังเกต บ้างก็นั่งอยู่หัวมุมหลับตาพักจิต แท้จริงแล้วริมฝีปากก็ยังขยับต่อเนื่อง
ยังมีผู้ใดที่สิ้นหวังเสียสิ้นดี สั่งโต๊ะเหล้าอาหารมาเลี้ยง ดื่มไปก็สาปแช่งไปว่าเกาหยางนี่มันไม่ใช่มนุษย์
ห้องหับชั้นสอง
หลี่เหวินเสวียนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตรงหน้าวางเหยือกเหล้าหนึ่งใบ แต่เมื่อครูละก็ยังไม่ทันเอื้อมหยิบ
หวังจิ่งสิงนั่งอยู่ตรงข้าม สีหน้าก็ครหน้าตึงเครียดไม่ต่างกัน
ส่วนผู้ที่ชะรอยชะงกที่สุด ย่อมหาได้แก่หลี่เฉิงฉี
ปรมาณูแห่งการคำนวณแห่งตระกูลหลี่ซื่อเจียงหนานผู้นี้ บัดนี้เผยผมกระจัดกระจาย เบ้าตาคล้ำคร่ำ ทั้งองค์ดูราวกับถูกลากออกมาจากโลงศพเมื่อครู้ง
ตรงหน้าเขากางกระดาษฟางออกไปทีละแผ่นสองแผ่น บนกระดาษเต็มไปด้วยจุดและเส้นสาย
แน่นขนัด ขวากห่ามไปทุกทิศ
หลี่เฉิงฉีจ้องมองเส้นสายเหล่านั้น ตาแดงก่ำ ปากยังพึมพำเรื่อยไป
"ไม่ใช่"
"ก็ยังไม่ใช่"
"กองทัพทหารหกหมู่ ขุนศึกหกระดับ... ไม่น่าเป็นเช่นนี้"
หวังจิ่งสิงที่มองอยู่ข้าง ๆ รู้สึกหนังศีรษะชาไปทั้งหัว ไม่ได้ตั้งใจจึงเอ่ยออกมา
"ท่านเฉิงฉี ก่อนหน้าทำโจทย์นี้ก็เคยเป็นลมสิ้นสติมาแล้วหนึ่งครั้ง ยังจะคิดต่ออีกหรือ? ไม่กลัวจะคิดจนสิ้นสติอีกหรือ?"
หลี่เฉิงฉีค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาตรงดิ่ง