แดนลึกของทุ่งหญ้าทางเหนือทะเลทราย เกอบี้อันกว้างใหญ่
จันทร์เสี้ยวโค้งคล้ายเบ็ด ลมเย็นพิศพาดคมดั่งกระบี่
ภายในเต็นท์หนังวัวที่ชำรุดโทรโหม เปลวเทียนสลัวสั่นไหวไม่หยุด
เฮ่อเหลียนฉานั่งอยู่บนเบาะหนังหมาป่าที่ซีดจาง อ้อมกอดถือถุงน้ำอ้อยไว้แนบกาย
ในถุงนั้นบรรจุสุราน้ำม้าไว้ รสเปรี้ยวฝาด จืดชืด มิอาจเทียบกับสุราเข้มข้นชั้นดียามอดีตเลยแม้แต่น้อย
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก
หลังศึกมอเป่ย ผ่านมาเขาเหลือทหารม้าติดตามไม่ถึง 700 นาย แม้พยายามระดมพลที่กระจัดกระจายอย่างหมดหวัง บัดนี้ก็มีเพียงทหารหลักไม่กี่พันนายเท่านั้น
เขาต้องหลบซ่อนรอดชีวิตอยู่ในมุมหนึ่งของเกอบี้แห่งนี้ ดุจหมาป่าแก่ที่ถูกดึงฟันออก แม้จะหอนก็แทบไร้แรงเหลือ
ทหารหลักของเขาหายสิ้น ม้าศึกของเขาหายสิ้น แม้แต่พระเกียรติยศก็หายสิ้น
เขาไม่เหลืออะไรอีกเลย
"มหาชานหยู"
ขณะนั้น บริเวณนอกเต็นท์ก็มีเสียงแหบพร่าดังขึ้น
"เข้ามา"
ฮูเหลียนฉากล่าวเย็นชา
ชายหนุ่มวัยกลางคนใบหน้าผ่านมรสุมกาลเวลาผลักม่านเข้ามา ก้มศีรษะคำนับ
ชายผู้นี้คือฮูเหลียนถัว ผู้เป็นหัวใจสำคัญที่ภักดีที่สุดของเขา ติดตามเขามา 20 ปี ตั้งแต่ยามที่เขายังเป็นเยาวชน
"มหาชานหยู แดนชายแดนมหาจักรวรรดิเฉียน...มีข่าวอีกแล้ว"
เฮ่อเหลียนฉาเงยดวงตะแค่งแดงก่ำขึ้น เอ่ยว่า "เล่ามา"
ฮูเหลียนถัวลังเลชั่วขณะ แล้วจึงกล่าวว่า "ตลาดแลกเปลี่ยนของมหาจักรวรรดิเฉียนเปิดอีกครั้งแล้ว ครานี้นอกจากขนแกะ พวกเขายังรับซื้อ...ขนแพะด้วย"